பாரடைஸ்

 

அபிலாஷ் பாரடைஸ் திரைப்படம் பற்றி எழுதியிருக்கிறார்.அவர் எழுதியுள்ளதற்கு மாறாக எனக்குத் திரைப்படம் பிடித்திருந்தது. இந்தத் திரைப்படம் போலிய பெண்ணியவாதத்தையோ அல்லது பெண்ணியவாதத்தையோ முன்வைக்கும் படம் அல்ல.

சீதையின் அக்கினிப்பிரவேசம் பற்றியும் ராமன் ராவணனை கொலை செய்ததை பற்றியும் கதையில் பலரும் பேசுகிறார்கள். இந்தக் கதையின் மையமான வாதம் அந்தப் பெண்ணின் பார்வை அல்ல.தமிழர்களோ இஸ்லாமியர்களோ சிங்களர்களோ கூட இல்லை. இதில் அந்த நாயகனின் உறுதித்தன்மையே மையக் கதையாடலாக இருக்கிறது. அவன் தொடர்ந்து உறுதியாக பிடிவாதமாக தன் களவாடப்பட்ட பொருள் குறித்த பதற்றத்தோடு இருப்பதையே கதை முதன்மைப்படுத்துகிறது .எனக்கு என் பொருள் வேண்டும் என்பதற்கு அப்பால் அவனால் சிந்திக்க இயலவில்லை.

முதலில் அந்தப் பெண்ணும் இயல்பாக அவனோடு காவல் நிலையம் செல்கிறாள்.அதுவரை அவளுக்கும் எந்தக் குழப்பமும் இல்லை.அங்கு அழைத்து வருபவர்களை அவளால் அடையாளம் காட்ட இயலவில்லை.தன் கணவரின் தீர்க்கமான முடிவு அவளைக் குழப்புகிறது. இங்கிருந்து தான் அவர்களுக்குள் மன கசப்பு உண்டாகுகிறது. அவன் அந்த விடுதியிலோ , காவல் நிலையத்திலோ ,அந்தத் தமிழர் தாக்கப்படும் போதோ , அவன் இறக்கும் போதோ, அது பெரிய சிக்கலாக உருவெடுக்கும் போதோ அந்த விடுதியின் உதவியாளரை காவல் துறை ஆய்வாளர் சந்தேகிக்கும் போதோ அவன் தன் பிடிவாதத்தை விட்டிருக்கலாம்.

அவன் தொலைத்தவை முக்கியமான பொருட்கள் தான். அவன் கைப்பேசியோடும் கணினியோடும் தான் அதிக நேரம் செலவிடுகிறான் என்பது காட்சிப்படுத்தப்படுகிறது. எல்லோருக்கும் வரும் பதற்றம் தான் அவனுக்கும். எப்படியாவது தொலைத்ததை பெற வேண்டும் என்ற எண்ணம் எவருக்கும் இருக்கும்.அதுவும் அது தன் தொழிலுக்கு முக்கியமானதாக இருக்கும் போது பதற்றமும் ஏக்கமும் மேலும் அதிகமாகவே இருக்கும்.

ஆனால் அந்த உறுதியிலிருந்தும் பிடிவாதத்திலிருந்தும் அவன் இறுதிவரை விலகி வருவதே இல்லை.தன் முன் நிகழும் எதையும் அவன் கண் கொண்டு பார்க்கவே இல்லை.அவன் அகம் புறத்தை பார்க்க மறுக்கிறது.அவன் இலங்கை சென்றாலும் விடுமுறையில் இல்லை.அவனது அழுத்தமே அங்கு நிகழும் அனைத்துக்கும் காரணம் என்பதும் அவனுக்குப் புரியவில்லை.அதை அவன் உணரவும் விரும்பவில்லை.மருத்துவமனைக்கு செல்பவன் அங்கிருந்து திரும்பிவிடுகிறான்.அவன் யதார்த்தத்தை எதிர் கொள்ளத் தயங்குகிறான்.

அவன் தன் பிடிவாதத்தை பொருந்தாத பழைய சட்டையை  போல கழற்றியிருக்க முடியும்.ராமர் தன் பிடிவாதத்தை விட்டிருந்தால் லங்கை அழிந்திருக்காது , சீதையே ராவணனை கொன்றிருப்பாள் என்பதான புரிதலும் உண்டானது.

நாயகி நாயகனை கொல்லும் தருணம் ஒரு விபத்து தான். அது அவள் திட்டமிட்டு நிகழ்த்துவது அல்ல.அந்தத் தருணத்தில் தனக்கிருந்த பதற்றத்தாலும் எரிச்சலாலும் செயலின்மையாலும் தான் அவள் அவனை சுடுகிறாள்.இங்கே நாயகன் ராமனாகவும் இருக்கலாம் ராவணனாகவும் இருக்கலாம். 

இறந்து போன மனித உரிமை ஆர்வலர் கே.பாலகோபால் ஒரு பேட்டியில் பிடிவாதம் குறித்து பேசியிருப்பார்.பிடிவாதம் இயல்பில் ஒரு அருவெருக்கதக்க குணம்.நாம் மிகவும் உறுதித்தன்மையோடு இருந்தால் பிறருக்கு நம்மை பிடிக்காமல் போய்விடும்.ஆனால் மனித உரிமை ஆர்வலராக என்னுடைய பிடிவாத குணம் எனக்கு உதவுகிறது என்று சொல்லியிருப்பார்.

இந்தத் திரைப்படம் மற்றமை குறித்த அக்கறை அற்ற உறுதித்தன்மை குறித்தே பேசுகிறது. மேலும் ஒரு பெண்ணிற்கு முகமைகள் தேவையில்லை என்பதையும் சொல்கிறது.அதை இந்தக் கதை அந்தப் பெண் கதாபாத்திரத்தின் உருமாற்றமாக சொல்லவில்லை.அந்தப் பெண் இயல்பிலேயே அப்படியானவளாக சுய விருப்பு வெறுப்புகள் கொண்டவளாகவே இருக்கிறாள்.சீதை அழுது கொண்டுதான் இருந்திருப்பாள் என்று ஏன் சொல்கிறீர்கள் என்று வினவுகிறாள்.சமண ராமாயணத்தில் சீதை தான் ராவணனை கொல்கிறாள், ராமன் தேரோட்டியாக இருக்கிறான் என்கிறாள்.

பிடிவாதங்களை களைந்து மற்றமை மீது கொள்ள வேண்டிய அக்கறையே இந்தத் திரைப்படத்தின் கதையாடல்.நல்ல திரைப்படம்.

குறிப்பு : இந்தத் திரைப்படத்தை பற்றி எழுதும் எண்ணம்  முன்னர் இல்லை. அபிலாஷ் எழுதியதை படித்தப் பின்னர் என் எண்ணங்களை தொகுத்துக் கொள்ள முடிந்தது.எழுதவும் வாய்த்தது.அவர் பதிவுக்கு நன்றி.

நிர்மால்யம்

 

சமீபத்தில் எம்.டி.வாசுதேவன் நாயரின் நிர்மால்யம் திரைப்படம் பார்த்தேன். அவரின் முதல் படம். எத்தகைய தேர்ந்த இயக்குனராக அதில் மிளிர்ந்திருக்கிறார். அவருக்கு சினிமா குறித்த முழுமையான புரிதல் முதல் படத்தின் போதே இருந்திருக்கிறது. காட்சி கோணங்கள், சட்டகங்கள், ஒளியமைப்பு, படத்தொகுப்பு, இசை என்று அனைத்து துறைகளிலும் தேர்ந்த படம். கலைகள் , இசை , இலக்கியம் போன்றவற்றை போஷித்துவந்த நிலப்பிரபுத்துவ சமூகம் சோஷியலிச சமூகம் தோன்றும் போது தன் அக்கறைகளை மாற்றிக் கொள்கிறது. அப்போது அந்தக் கலைகளை மட்டுமே சார்ந்து இயங்கி வந்த மனிதர்கள் , அவர்களின் குடும்பங்கள் எதிர்கொள்ளும் சிக்கல்கள், விழுமியங்களின் வீழ்ச்சி ஆகியவற்றை நிர்மால்யம் முன்வைக்கிறது.

இந்தத் திரைப்படம் ஒரு காலகட்டத்தின் மாற்றத்தை பதிவு செய்திருக்கிறது. ஒரு குடும்பம் முழுதாக சிதைந்து போவதை பாவனைகள் அற்று காண்பிக்கிறது.ராமசந்திர பாபு ஒளிப்பதிவு செய்திருக்கிறார்.அவரின் முதல் படம் என்று நினைக்கிறேன். அவரது சகோதரர் தான் ரவி.கே.சந்திரன் என்பதை அறிந்து கொள்ள முடிந்தது.

தமிழில் ஜானி திரைப்படத்தின் ஒளிப்பதிவை பார்த்து வியந்திருக்கிறேன்.அதிலும் வித்யாசாகரும் , ஜானியும் சந்தித்து கொள்ளும் இரவு நேர முதல் காட்சி.அந்தக் காட்சியின் ஒளியமைப்பு வசீகரிக்கக்கூடியதாக இருந்தது.அதே போல அரவிந்தனின் சில திரைப்படங்களின் ஒளிப்பதிவு.மணி கெளல் இயக்கிய நஸர் திரைப்படத்தின் ஒளிப்பதிவும் நன்றாக இருக்கும்.இந்த வரிசையில் நிர்மால்யமும் இருக்கிறது.

ஓர் எழுத்தாளர் தன் முதல் திரைப்படத்தையே இத்தகைய ஆளுமைத்திறனுடன் இயக்கியிருக்கிறார் என்பது நம்மை ஆச்சரியம் கொள்ளச் செய்கிறது.

பா.இரஞ்சித்

 

பா.இரஞ்சித்தின் திரைப்படங்கள் வெளியாகும் போது அவை குறித்து விமர்சனங்களும் பாராட்டுகளும் வந்தபடியே இருக்கின்றன. கபாலி வந்த போது தினமணியில் அதைக்குறித்த விமர்சனக் கட்டுரை வந்திருந்தது.பொதுவாக தினமணியில் திரைப்படங்கள் குறித்து எதுவும் எழுதப்படுவதில்லை. தமிழில் தலித் இலக்கியம் என்ற ஒரு பிரிவு தொண்ணூறுகளுக்குப் பிறகு உருவானதாக பொதுவான ஒரு எண்ணம் உண்டு.திரைப்படங்களில் தலித் சினிமா என்பதன் துவக்கம் பா.இரஞ்சித்திலிருந்து துவங்குவதாக கொள்ளலாம்.சரவணகார்த்திகேயன் தலித் திரைப்படங்கள் என்று ஒரு பட்டியலிட்டு ஒவ்வொன்றையும் தரம் பிரித்திருக்கிறார்.அவற்றில் பாதிக்கு மேல் பா.இரஞ்சித் இயக்கியவை அல்லது அவர் தயாரித்தவை.அசுரன் என்ற படத்தை வெற்றிமாறன் இரஞ்சித்தின் திரைப்படங்களின் வெற்றியை கண்டே எடுத்தார்.இன்று இத்தகைய திரைப்படங்கள் வணிகரீதியாகவும் பெறும் வெற்றி பெறுகின்றன.

 

பாலா, மிஷ்கின் போன்ற இயக்குனர்கள் தனி மனிதனின் அகநெருக்கடிகளை முன்வைத்தே தங்கள் திரைப்படங்களை இயக்கினர்.பாலாவின் பரதேசி விரிந்த தளத்தில் ஓடுக்கப்பட்ட மக்களுக்கான படம் என்று கொள்ள முடியும்.ஆனால் அந்தப் படத்தின் அமைப்பு தனிமனிதனின் பாடுகளை முதன்மையாக கொண்டது.இருத்தல் சாராம்சத்திற்கு முந்தையது என்று இருத்தலியத்தை தொகுக்க முடியும். தனிமனிதனின் அகம் நிர்ணயிக்க இயலாத ஒன்றாகவே இருக்கிறது என்று கூறுகிறது இருத்தலியம்.டி.ஆர்.நாகராஜ் தன் எரியும் பாதம் புத்தகத்தில் அம்பேத்கர் மற்றும் காந்தியின் அணுகுமறையை பற்றி விரிவாக எழுதுகிறார்.காந்தியின் பார்வை தனிமனிதனை அலகாக கொண்டது.அம்பேத்கர் சாதியப் பிரச்சனையை இந்து மதம் என்ற அமைப்பின் சிக்கலாகவே பார்க்கிறார்.தனிமனிதர்களின் சிக்கலாக அல்ல.தனிமனிதன் மாறினால் சாதியச் சிக்கல்களை தீர்க்கலாம் என்றார் காந்தி.அமைப்பை மாற்றினாலே இந்தப் பிரச்சனைகளுக்குத் தீர்வு ஏற்படும் என்றார் அம்பேத்கர். கனிவை அல்ல சுய மரியாதையை கோருவதே அம்பேத்கரின் பாதை. அமைப்பு வருகிற போது தனி மனிதர்கள் அங்கு வருவதில்லை. எஸ்.ராமகிருஷ்ணனின் நெடுங்குருதி அமைப்பியல் பிரதியும் கூட. வேம்பலை என்ற ஊரை பிரதிநித்துவப்படுத்துபவனே நாகு. அதைத் தவிர்த்து அவன் ஒன்றுமில்லை. அவனின் துயரங்கள் வேம்பலையின் துயரங்கள் , அவனது பாடுகள் வேம்பலையின் பாடுகள். 

 

பா.இரஞ்சித்தின் திரைப்படங்களையும் நாம் அப்படி பார்க்க முடியும்.அவை முன்வைக்கும் தனிமனிதர்கள் அந்த அமைப்பை பிரதிநித்துவப்படுத்துகிறார்கள். சார்பட்டா பரம்பரையில் வரும் கபிலன் ஹிரோ அல்ல. எளிமையான சூழலிலிருந்து வருபவன் தன்னை தகவமைத்துக் கொண்டு முன்னேறுவதற்கு எவை தடையாக இருக்கின்றன.குடி ஒரு முக்கியச் சிக்கல்.தன் சூழலால் அவன் அடையும் அழற்சி.குடியும் அழற்சியும் மேலும் கீழ்மை நோக்கித் தள்ளுகிறது.அவனுக்குத் தன்னை எப்படி மீட்டுக்கொள்வது என்றே தெரியவில்லை.

 

இவை பொதுவாக மிகுந்த போராட்டங்களுக்கு பிறகு தங்கள் லட்சியங்களை நோக்கி பயணிக்கும் எவருக்கும் ஏற்படக்கூடிய தடுமாற்றங்கள் என்றும் பார்க்க முடியும்.பா.இரஞ்சித் சோழர்கள் குறித்து பேசியதற்காக பெரும் விமர்சனங்களுக்கு உள்ளானார்.அவர் திசை திரும்பியிருந்தால் அவரால் அதன் பின் சார்பட்டா பரம்பரையை எடுத்திருக்க இயலாது.இந்த அமைப்பு உங்களின் பாதையை தீர்மானிக்கிறது. உங்களை நோக்கி தன் மாயக்கரங்களை வீசிக்கொண்டே இருக்கிறது.இங்கே துவங்குவது ஒரு பகடையாட்டம்.

 

நீங்கள் மைய அமைப்பு உருவாக்கும் கதையாடல்களுக்கும் கலாச்சார வெளிகளுக்கும் மாற்றான ஒரு கதையாடலை ,வெளியை உருவாக்க வேண்டிய பகடையாட்டம்.அம்பேத்கர் பெளத்தத்தை தழுவினார்.அமைப்பின் பிரச்சனையை மற்றொரு அமைப்பின் வழியாகவே எதிர்கொள்ள முடியும். ஒரு சட்டகத்தில் ஒரு பெருளின் அர்த்தம் மற்றொன்றால் தான் அர்த்தம் கொள்கிறது.நீங்கள் உயரமானவர் குண்டானவர் சான்றோர் என்று அடையும் அடையாளங்கள் அந்த சட்டகத்தாலேயே அர்த்தம் கொள்கின்றன. ஒரு வேற்றுகிரவாசிக்கு இவை என்ன அர்த்தம் கொடுக்கப் போகிறது.அவனுக்கு நாம் எல்லோருமே பிறர் தான்.பூமிவாசிகள்.அவ்வளவுதான். அது மேலும் பெரிய சட்டகம்.

 

ஓடுக்கப்பட்டவர்கள் குறித்த ஒரு மாற்று கதையாடலை, பண்பாட்டு வெளியை பா.இரஞ்சித் உருவாக்கி வருகிறார். நீலம் என்ற இலக்கியப் பத்திரிக்கையைத் துவங்கியிருக்கிறார்.திரைப்படங்களை , ஆவணப்படங்களை தயாரிக்கிறார். அவர் கடந்த சில ஆண்டுகளாக நடத்திவரும் கலாச்சார நிகழ்ச்சிகள் முக்கியமானவை. 

 

பெருநகரங்கள் கிராமத்து திருவிழாக்கள் போன்ற சில கலாச்சார வெளிகளை கொண்டிருக்க வேண்டும்.இசை, நடனம், நாடகம், சினிமா, ஓவியம் என்று பல்வேறு மாற்று கதையாடல்களை உள்ளடக்கிய பண்பாட்டு நிகழ்வுகள் அங்கே அரங்கேற வேண்டும். அவை மக்கள் ஓன்று கூடி தங்கள் தனிமனித இருப்பை தற்காலிகமாக மறக்கும் கொண்டாட்டங்களாகவும் இருக்க வேண்டும்.அவை மைய பண்பாட்டு வெளியில் மாற்றங்களை ஏற்படுத்தும்.உரையாடல்களை உருவாக்கும்.அமைப்பில் சலனங்கள் சாத்தியப்படும்.

 

பா.இரஞ்சித்தின் ஆக்கங்கள் அனைத்தும் இத்தகைய சலனங்களை ஏற்படுத்தும் முயற்சிகளாவே இருக்கின்றன. அவை நல்ல விளைவுகளையே உருவாக்கும் என்று நான் எண்ணுகிறேன்.என் தலைமுறையின் சினிமா இயக்குனர்களில் பா.இரஞ்சித் முக்கியமானவர்.அவரை பலரும் பல வகைகளில் விமர்சித்தபடியே இருக்கிறார்கள்.அதில் பலருக்கு ஒரு ஷாட்டை உருவாக்கும் கற்பனை கூட இல்லை என்பது தான் அதில் உள்ள வேடிக்கையான விஷயம்.

 

The Disciple

 

Art in its finest form is a moment of enlightenment and joy for the Artist. Any form of Art in its finest form has less audience. It is a sense of tranquility both for the creator and the reader. The mystery of art is because it is not craftsmanship. It can neither be completely taught nor completely learnt. Administration, Medicine, Engineering, Science, Law , Languages can be taught and people could be trained. Nurturing people can make them better in their professions. But art though can be taught and learnt has its own mystery around it. Who can excel in art, is that only through practice , no one knows. It is within and without.

 

Carl Jung in one of his books has written about Writing and creation. I wonder why a psychiatrist chose to write about Writing rather than write about Engineering or Science or Medicine. He writes the restlessness and conflicts of an artist with the mainstream life.He has to take care of his family, his children and art is a different zone altogether. All the rules , the ethos , the conventional ideas and ideologies has no value and meaning in the medium of art. An artist has to live two lives. He has to transform from one form to another day in and day out. He is neither here nor there. Cleverness has nothing to do with art.

 

Chaitanya Tamhane's The Disciple speaks about the restlessness and the inner turmoils of an upcoming singer. He could not deliver what he wishes to deliver. He keeps practicing , he is true to his Guru, he respects his art form , he is surrounded by the mainstream world , but he finally fails in his medium. He gracefully accepts it and moves on.

 

We dance round in the ring and suppose

But the secret sits in the middle and knows.

 

The lines of Robert frost can be that of art as well. The Disciple might have failed.But he pursued art with endurance , perseverance , innocence and faith. The major difference between an artist and a monk is monk could be in a permanent state of enlightenment and joy whereas artist can only have moments of enlightenment and joy. He can never stay there. An artist is always restless. Mainstream world always creates anxieties in him.

 

Chaitanya Tamhane is able to portray beautifully the life of a disciple to an art form. A person who pursues art in any form like Writing, dancing,film making, painting can relate themselves to this movie. I liked two aspects of the movie.One the long undivided shots, it gives lot of breathing space. One could watch everything in the frame in his own pace.He can contemplate while watching the movie. The other one was the voice over of Maai while the disciple is riding the motorcycle. The Wandering mind wanders even further while on ride. Towards the end of the movie he travels in a Metro Train. I believe the director chose it because the disciple no more wanders in his mind. He has rested and found peace with him.The inner turmoil is over , he has accepted the defeat. The defeat is the defeat of the person who has witnessed though momentarily eternal joy.

 

Chaitanya Tamhane's Court was a brilliant film. Disciple is a difficult film to orchestrate.Though i like Court over Disciple , we need to accept that Court is a much easier one to make. It needs a clever mind , Disciple needs a acceptance and surrender to art in its finest form.

 

The only worry i see in today's generation of artists younger than the age of thirty is they are brilliant , clever ,well read but are not innocent. When i read the poems of Sabarinathan i see his brilliance but is not as innocent as Shankar Rama Subramanian. Atmanam was even more. This is a poem of William Carlos Williams Proof of Immortality, which is present only in art.

 

For there is one thing braver than all flowers;

Richer than clear gems;wider than the sky;

Immortal and unchangeable;whose powers

Transcend reason,love and sanity!

And thou, beloved, art that godly thing!

Marvelous and terrible! in glance

An injured Juno roused against Heaven's King!

Any thy name , lovely One , is Ignorance.

 

 

 

தமிழகம்

 

வெங்கட்ராமன் ராமகிருஷ்ணன் 2009யில் வேதியியலில் நோபல் பரிசு பெற்றார்.இவர் இங்கிலாந்தில் வாழ்கிறார்.இவர் நோபல் பரிசு பெற்ற போது இவர் சிதம்பரத்தை சேர்ந்தவர், பரோடாவில் படித்தவர் என்பது பல இந்தியர்களுக்கு தமிழர்களுக்கு மகிழ்ச்சி அளித்தது.அப்போது சென்னைப் பல்கலைகழகத்திற்கு ஏதோ ஒரு கருத்தரங்குக்காக வந்திருந்தார்.அவரை பார்க்க நிறைய கூட்டம்.அன்றைய பேச்சில் அவர் இதே சென்னைப் பல்கலைகழகத்தில் பேச நான் சென்ற ஆண்டும் வந்தேன்.அப்போது கூட்டமே இல்லை.இப்போது ஒரு அகாடமி எனக்கு விருது கொடுத்தவுடன் ஏன் இப்படி கூட்டம் வருகிறது என்று கேள்வி எழுப்பினார்.மேலும் பத்திரிக்கையாளர்களுடன் சந்திப்பு ஒன்றில் எனக்கு நிறைய வாழ்த்து மின்னஞ்சல்கள் வருகிறது.இவர்கள் எல்லாம் யார் , இத்தனை நாட்கள் எங்கிருந்தார்கள், இவர்களின் மின்னஞ்சல்கள் குவிவதால் முக்கியமான மின்னஞ்சலகளை தவறவிடுகிறேன் என்று புலம்பினார்.யாரோ ஒரு ஆசிரியர் சிதம்பரத்தில் வெங்கட்ராமன் என்னிடம் பள்ளியில் படித்தார் என்று நினைவுபிசகாக சொன்னதும் நான் சிதம்பரத்தில் படிக்கவே இல்லை என்று சொல்லி இப்படியான உரிமை கோருதல்களை நக்கலடித்தார்.

வெங்கட்ராமன் ராமகிருஷ்ணன் விஞ்ஞானி.அதிகம் போனால் ஒரு மாதம் அவர் மீது ஊடக வெளிச்சம் இருந்திருக்கும்.அதைக்கூட அவரால் தாங்கிக் கொள்ள முடியவில்லை.அவருடைய அத்தனை பேச்சிலும் ஒரு Condescending attitude இருந்ததை பார்க்க முடிந்தது.ஒரு அகாடமியின் அங்கீகாரத்தின் பின் மட்டும் ஏன் என்னை மொய்க்கிறீர்கள், இதற்கு முன் எங்கிருந்தீர்கள் என்ற கேள்வி முக்கியமானது தான் .அப்படியென்றால் உங்கள் அக்கறைகள் விஞ்ஞானத்தின் மீதா அல்லது அகாடமியின் விருதின் மீதா என்ற கேள்வி அதை உணர்பவரின் சுயத்தை சீண்டக்கூடியது.நமது இந்திய சமூகம் பணம்,பதவி,செளகரியங்கள்,விருதுகள்,அங்கீகாரம் இவற்றிற்கு அளிக்கும் கெளவரத்தை அதிகாரத்தை பெறாத அறிவுக்கு அளிப்பதில்லை.ஆனால் அதே இந்திய சமூகம் மேலே சொன்னவற்றை துறந்து வாழ்பவர்களை வணங்குகிறது.இது இந்திய மனதின் உளவியல்.இதைக்கூட அவரால் புரிந்து கொண்டு சாதாரணமாக நடந்துகொள்ள முடியவில்லை.

ரஜினிகாந்த் அரசியலுக்கு வரக்கூடாது,ஏனேனில் அவருக்கு ஒன்றும் தெரியாது என்று எஸ்.பி.உதயகுமார் சொல்கிறார்.வெங்கட்ராமன் ராமகிருஷ்ணன் போன்ற ஒரு விஞ்ஞானி வருவதை விட ரஜினிகாந்த் போன்ற ஒரு நடிகர் வருவது ஆரோக்கியமானது.ஒரு விஞ்ஞானிக்கு சோதனைக்கூடத்திற்கு அப்பால் சமூகத்தை பற்றி தெரிந்ததை விட நடிகர்களுக்கு ஒரளவு தெரியும்.ஒரு இஸ்ரோ விஞ்ஞானியை விட, இயற்பியல் அறிஞரை விட , மருத்துவரை விட வழக்கறிஞர்கள்,வியாபாரிகள்.கலைஞர்கள்,செயல்பாட்டாளர்கள் அரசியலுக்கு வருவது ஆரோக்கியமானது.அவர்களுக்கு ஏதோ ஒரு வகையில் சமூகத்தின் கூட்டு உளவியல் புரிகிறது,தெரிகிறது.

ரஜினிகாந்த் அரசியலுக்கு வருவதால் என்ன பெரிய மாற்றம் ஏற்படும் என்று யாருக்கும் தெரியாது.ஆனால் எப்படியும் தமிழகம் ஒரு வலுவான நல்லாட்சியை பெற வேண்டும்.கடந்த பத்து வருடங்களில் தேங்கியிருக்கும் தமிழகம் வளர்ச்சி பாதையில் செல்ல ஸ்டாலின் வந்தால் நன்றாக இருக்கும்.ஆனால் அவர் எந்த வாய்ப்பையும் பயன்படுத்திக் கொள்ளாமல் பழம் கனிந்து தன் மடியில் விழ வேண்டும் என்று எதிர்பார்கிறார்.பழம் கனியும் நேரத்தில் வேறு யாராவது வந்து தட்டி பறிப்பது இயல்பானது.ஒரு சிக்கலான தருணத்தில் தன் வியூகங்களின் வழி அதிகாரத்தை அடைபவர்களிடம் தான் கூட்டம் தலை வணங்கும்.

ஜெயலலிதா எம்.ஜி.ஆரின் மறைவுக்கு பின் போராடி தன் இடத்தை பிடித்தார்.தேர்தலில் சில இடங்களில் வென்றார்.அதிமுகவை கைப்பற்றினார்.ஜானகி தன் அரசியல் வாழ்வை அத்தோடு முடித்துக்கொண்டார்.குஷ்பு சொன்ன ஒரு கருத்துக்காக அவர் விடுதலை சிறுத்தைகள் கட்சியாலும்,பாட்டாளி மக்கள் கட்சியாலும் கடுமையாக எதிர்க்கப்பட்டார்.அவர் மீது பல வழக்குகள்.அனைத்திலிருந்தும் போராடி வென்றார்.தன் கருத்துக்காக அவர் மன்னிப்பு கேட்கவில்லை.தன்னை எதிர்த்த கட்சிகளுடன் சமரசம் பேசவில்லை.அவர் வழக்குகளிலிருந்து வென்றவுடன் திமுகவில் சேர்ந்தார்.அங்கு தன் வளர்ச்சி தடுக்கப்படுவதை புரிந்துகொண்டு காங்கிரஸில் சேர்ந்தார்.

மன அழுத்தம் தரும் நெருக்கடியான சூழலில் அதை போராடி வெல்பவர்தான் அரசியலில் வெல்கிறார்.நடிகர்களின் மோகத்தால் தமிழகம் சீரழிகிறது என்கிறார்கள்.ஒன்றாக இருந்த ஆந்திர பிரதேசத்தின் வளர்ச்சியின் முக்கிய காரணம் தெலுகு தேசம் கட்சி.அதை உருவாக்கியவர் என்.டி.ராமராவ்.இன்று அந்தக் கட்சி பிரிந்துவிட்ட ஆந்திரத்தையும் அடுத்த பத்து வருடங்களில் நன்கு வளர்ச்சியடைந்த மாநிலமாக மாற்றிவிடும்.

ஸ்டாலின் தனக்கு நிகராக கட்சியில் யாரும் இருக்கக்கூடாது என்று நினைக்கிறார்.அது எல்லா தலைவர்களுக்கும் இருக்கும் எண்ணம் தான்.அதில் தவறில்லை.ஆனால் தன்னால் மட்டுமே தலைமையில் இருக்க முடியும் என்கிறபடியான சமிக்ஞைகளைஅவர் தொடர்ந்து உருவாக்க வேண்டும்.இன்றைய ஆட்சி சூழலில் பல்வேறு போரட்டங்களை அவர் செய்யலாம்.ஆட்சிக்கு அழுத்தம் கொடுக்கலாம்.கட்சியை உடைக்க

முயலலாம்.அவர் எதையும் செய்ய தயங்குகிறார்.அவர் இப்படியே தொடர்ந்து செயல்பட்டால் அடுத்த சட்டமன்ற தேர்தலில் ஆட்சியை பிடிப்பது கடினம்.தமிழகத்தில் வேறு தலைவர்கள் இல்லை.ஸ்டாலின் தவிர்த்து ரஜினிகாந்த் மட்டுமே மக்கள் அறிந்த கட்சி தலைவராக அடுத்த சட்டமன்ற தேர்தலில் இருப்பார்.டிடிவி தினகரன் அதிமுகவை கைப்பற்றுவார்.ஆனால் அவரால் ஆர்.கே.நகரின் வெற்றியை தமிழகம் முழுக்க விரிக்க இயலாது.அவரை மக்கள் தலைவராக ஏற்றுக்கொள்வது சாத்தியமற்றது.விடுதலை சிறுத்தைகள் யாருடன் கூட்டணி வைப்பார்கள் என்பது அடுத்த தேர்தலில் முக்கியமானதாக இருக்கும்.பாட்டாளி மக்கள் கட்சி தனித்து நிற்பதற்கான வாய்ப்புகள் அதிகம்.வழக்கம் போல கடலூர்,விழுப்புரம்,தருமபுரி,சேலம் தாண்டி அவர்களால் ஒரு இடத்தை கூட வெல்ல முடியாது.அவர்களால் தங்களின் சாதிய அடையாளத்தை தாண்டி வரவே முடியாது.

பாரதிய ஜனதா கட்சியுடன் ரஜினிகாந்த் கூட்டணி வைக்கப்போவதில்லை.அதனால் இப்போது நடந்துகொண்டிருக்கும் ஆட்சியை கலைத்துவிட்டு புதிதாக தேர்தலை சந்திக்க பா.ஜ.க முயலாது.டிடிவி தினகரன் பக்கம் அதிமுக எம்எல்ஏக்கள் செல்ல வாய்ப்பு இருக்கிறது.அப்படி சென்றால் ஆட்சி கவிழும்.தேர்தல் சீக்கிரம் வரலாம்.காங்கிரஸூம் திமுகவும் கூட்டணியில் தொடரலாம்.அல்லது அந்தக் கூட்டணி மாறலாம்.எப்படியிருந்தாலும் திமுகவிற்கு முக்கிய கூட்டணி கட்சியாக விடுதலை சிறுத்தைகள் இருக்க வாய்ப்பு இருக்கிறது.ரவிக்குமார் ரஜினிகாந்தை விமர்சித்து பேசியிருந்தாலும் திருமாவளவன் நல்ல விதமாகத்தான் பேசியிருக்கிறார்.எதுவும் நடக்கலாம்.ரஜினிகாந்த் சில இடங்களை வெல்லக்கூடும்.ஆட்சியை பிடிப்பாரா என்று யாருக்கும் தெரியாது.பார்க்கலாம்.தமிழகத்தில் இந்த ஆண்டில் நல்லாட்சி மலரட்டும்.

மிஷ்கினின் திரைப்படங்கள்

மிஷ்கின் கிறுஸ்துவ கருத்தியலால் அதிகம் பாதிக்கப்பட்டவர் என்ற எண்ணம் எனக்கு உள்ளது.குற்றம் – குற்றவுணர்வு – பாவம் – மன்னிப்பு – தியாகம் - மீட்சி என்ற தளம் அவருடைய படங்களில் அநேகமாக இருக்கிறது.இது இந்திய மனநிலை அல்ல.இங்கே ஒருவர் குற்றம் செய்தால் அவருக்கு சாபம் அளிக்கப்படுகிறது.குற்றத்திற்கான சாபம்.பின்னர் சாபத்திலிருந்து விடுதலை பெற சாபவிமோசனத்திற்கான வழிகளும் அவருக்கு தரப்படுகிறது.இரண்டலும் இருவேறு தரிசனங்கள் இருக்கிறது.கிறுஸ்துவ கருத்தியலின் பார்வையில் உங்கள் குற்றத்திற்கு நீங்களே பொறுப்பு.அதை எதன் மீதும் சுமத்திவிட்டு நீங்கள் தப்பித்து விட முடியாது.ஆனால் இந்திய பார்வையில் நமக்கு இயல்பாகவே விதி அல்லது ஊழ் என்ற கருத்துகள் பதிந்துவிடுகின்றன.கர்ணனின் சிக்கல்கள் எல்லாமே அவனது பிறப்பின் சிக்கல்களாக இருக்கின்றன.அவனுக்கு எல்லா தருணங்களிலும் முடிவு எடுப்பதற்கான முழு சுதந்திரம் இருக்கிறது.ஆனால் அவனது முடிவுகள் அனைத்தும் அவனது பிறப்பு – பிறப்பின் இழிநிலையில் இருந்து காப்பாற்றிய நண்பன் – அவனுக்கான உதவி – மரணம் என்ற தளத்திலேயே செல்கிறது.அவன் தன் கண்ணுக்கு தெரியாத ஏதோ ஒன்றால் கட்டுப்படுத்தப்படுகிறான்.அவனுக்கான மீட்சி அவனது மரணத்தில் தான் சாத்தியமாகிறது.மனிதன் இயல்பில் சுதந்திரமானவன்.விளைவுகளை பற்றி பொருட்படுத்தாமல் செயல்களை ஆற்றக்கூடியவன் என்ற எண்ணம் நமக்கு  இல்லை.அது மேற்குலகின் கருத்தியல்.உங்களுக்கு ஒரு வேலை பிடிக்கவில்லை.ஆனால் நீங்கள் அந்த வேலையில் தொடர்ந்து நீடிக்கிறீர்கள்.அதற்கான காரணம் உங்கள் வீட்டு வாடகை,குடும்பம் நடத்த தேவையான செலவு,அடையாளம்,சமூக அந்தஸ்து போன்றவை.ஆனால் இது எதுவும் அந்த தருணத்தில் உங்களை அந்த வேலையை விட்டு செல்வதற்கான தடையை உருவாக்கவில்லை.இந்த காரணங்களால் நீங்கள் தடையை உருவாக்கிக் கொள்கிறீர்கள்.யாருக்கோ பதில் சொல்ல வேண்டியவர்களாக,யாருக்கோ கட்டுண்டவர்களாக நம்மை பாவித்து கொள்வதால் வரும் சிக்கல்கள் தான் இவை.விளைவுகளின் அச்சத்தால் செயல்கள் கட்டுப்படுத்தப் படுகின்றனவே தவிர விளைவுகளால் அல்ல.

இங்கு தான் சுதந்திர இச்சை (Free will) பிரதானமாகிறது.இது மேற்குலகின் கருத்தியல்.இதன் அடிப்படையில் ஒருவன் குற்றம் செய்யும் போது அதனால் வேறொருவர் பாதிக்கப்படும் போது அதை செய்தவன் குற்றவுணர்வு அடைகிறான்.மனிதன் முற்றிலும் சுதந்திரமானவன் என்பதால் அவனது குற்றத்திற்கு அவனே காரணமாகிறான்.அவன் விதி அல்லது ஊழ் அல்லது சூழல் என்ற காரணங்களை சொல்லி தப்பிக்க முடியாது.இப்போது அவன் முழுக்க தனிமனிதன்.தனிமனிதனாக வாழ்வை நோக்கும் போது வாழ்வின் அபத்தமும் , அவதியும் அவனை அறைகிறது.நவீனத் தமிழ் இலக்கியம் பெரும்பாலும் இந்த அபத்தத்தையும் அவதியையும் பதிவு செய்திருக்கிறது.ஆனால் அந்தளவு அது சுதந்திர இச்சையை பதிவு செய்யவில்லை.

மிஷ்கினின் கதாபாத்திரங்கள் எதுவுமே இந்திய கதாபாத்திரங்கள் அல்ல.அவர்கள் மேற்குலகை சேர்ந்தவர்கள்.அல்லது மேற்குலகின் வாழ்வையே தனதான வாழ்வாக ஏற்றுக்கொண்ட இந்த தலைமுறை இந்தியர்கள்.அவருடைய படங்களில் குற்றம் – காவல்துறை அதை கண்டுபிடிப்பது போன்ற விஷயங்கள் மறுபடி மறுபடி வந்தாலும் அவரின் படங்களில் புறவுலகம் என்பது முற்றிலும் இல்லை.அவர் காட்டும் புறவுலகம் ஒரு நம்பகத்தண்மையை பொருட்டு உருவாக்குப்படுபவை தான்.அவருடைய பிசாசு படத்தில் அத்தனை பெரிய அடுக்குமாடி கட்டிடத்தில் மொத்தமே பத்து கதாபாத்திரங்கள் கூட வருவதில்லை.இதை மணிரத்னத்தின் அஞ்சலியுடன் ஒப்பிட்டு பார்க்கலாம்.ஓநாயும் ஆட்டுக்குட்டியும் படத்தில் அந்த கதையோடு சம்மந்தப்படாத யாருமே அந்த இரவில் வருவதில்லை.அஞ்சாதே படத்தில் காவலர் குடியிருப்பில் இரண்டு குடும்பங்களை தவிர வேறு காவலர் வீடுகள் வருவதேயில்லை.

பிசாசு படத்தில் ஒரு பெண் தன்னை கொலை செய்தவன் மீது இறந்து போகும் போது காதல் கொள்கிறாள்.அவனை பிரச்சனையில் சிக்க வைத்துவிட்டதால் அவனை இறுதியில் மீட்கிறாள்.மறுபுறம் நாயகன் தான்தான் அந்தப் பெண்னை கொலை செய்தது என்று அறியும் போது குற்றவுணர்வு கொள்கிறான்.மன்னிப்பு கேட்கிறான்.தன்னுயிரை தியாகம் செய்ய முயல்கிறான்.மீட்கப்படுகிறான்.பெண்ணின் தந்தை,பெண்,நாயகன் யாருமே அதை ஒரு விபத்தாக பார்ப்பதில்லை.தான் அதற்கு காரணமில்லை என்று பிசாசாக மாறிய பெண்ணும் கருதுவதில்லை , நாயகனும் கருதுவதில்லை.அவர்கள் தங்கள் மீது பெரும் பொறுப்பு சுமத்தப்பட்டுள்ளதாக நினைத்து வேதனைப்படுகிறார்கள்.தங்களை சிதைத்துக் கொள்கிறார்கள்.தியாகம் செய்கிறார்கள்.மீட்சி கொள்கிறார்கள்.

ஓநாயும் ஆட்டுக்குட்டியும் படத்தில் ஓநாயாக வரும் பாத்திரம் ஒரு சிறுவனை தான் எதிர்பாராத விதமாக கொலை செய்துவிட்டதால் குற்றவுணர்வு கொள்கிறான்.தன்னை தியாகம் செய்து அந்த சிறுவனின் குடும்பத்தை சேர்ந்த சிறுமியை எதிரிகளிடமிருந்த மீட்கிறான்.அவன் அதை ஒரு விபத்தாக கடக்கவில்லை.அஞ்சாதே படத்தில் வரும் கிருபாவின் நிலைக்கு சத்யாதான் காரணம் என்று இருவருமே நம்புகிறார்கள்.அது ஒரு பெரிய அமைப்பின் சிக்கல் என்று இருவருமே ஏற்கவில்லை.சத்யா கிருபாவின் நிலையை நினைத்து குற்றவுணர்வு கொள்கிறான்.கிருபா சத்யாவை பழிவாங்க முயல்கிறான்.

அவருடைய படங்களில் எப்போதும் கதாபாத்திரங்கள் உணர்ச்சி கொந்தளிப்பு நிலையிலேயே இருப்பார்கள்.தளர்வாக அமர்ந்து தேநீர் அருந்தும் காட்சிகள் மிகவும் குறைவு.அவர்கள் எதனாலோ பீடிக்கப்படுகிறார்கள்.தந்தையை பற்றி மகளிடம் சொல்ல முடியாத சிக்கல் (சித்திரம் பேசுதடி) , நண்பர்களுக்கு இடையிலான சிக்கல் (அஞ்சாதே), தங்கள் தாயை தேடி அலையும் இருவர் (நந்தலாலா) , தங்கை காணாமல் போன நேரத்தில் ஒரு குற்றத்தை ஆராய வேண்டிய நெருக்கடியில் இருக்கும் ஜேகே(யுத்தம் செய்) , குற்றவுணர்வால் பீடிக்கப்படும் ஓநாய் (ஓநாயும் ஆட்டுக்குட்டியும்),தன்னை கொன்றவனை காப்பாற்ற போராடும் பிசாசு ( பிசாச) என்று அவருடைய பாத்திரங்கள் எல்லாமே ஏதேனும் ஒரு எண்ணத்தால் பீடிக்கப்பட்டிருக்கிறார்கள்.அந்த எண்ணம் அவர்களை செலுத்தியபடியே இருக்கிறது.அவர்கள் அதை தவிர்த்த புறவுலகை பார்ப்பதே இல்லை.அதனாலே மிஷ்கினின் திரைப்படங்களிலும் அவர்களை மீறிய புறவுலகம் இல்லை.மிஷ்கினின் படங்களில் கதை கதையை விட்டு வெளியே செல்வதே இல்லை.அவர் மிக இயல்பாக தன் புனைப்பெயராக தஸ்தாவெய்ஸ்கியின் பாத்திரத்தை தேர்ந்திருக்கிறார்.ஏனேனில் இவை அணைத்தும் ஒருவகையில் தஸ்தாவெய்ஸ்கியின் பாத்திரங்களின் குணங்கள்.அவர்கள் அணைவரையும் ஏதேனும் ஒரு எண்ணத்தால் பீடிக்கப்பட்டவர்கள்.அதன் வழி மட்டும் வாழ்வை அணுகுபவர்கள்.அவர்களுக்கு வேறு எதிலும் அக்கறை இருப்பதில்லை.

அவருடைய காட்சி அமைப்புகள் தமிழில் புதிது.ஒரே ஷாட்டில் பல்வேறு செயல்களை காட்சி படுத்திவிடுவார்.அதிகம் வெட்டி வெட்டி காட்ட மாட்டார்.நந்தலாலா படத்தில் அந்த சிறுவன் வீட்டுக்குள் நுழைவது, தன் பாட்டியை கழிப்பறைக்கு அழைத்து செல்வது,மறுபடி வந்து பீரோவை திறந்து தன் அன்னையின் புகைப்படத்தை எடுத்து முத்தமிடுவது,மறுபடி சென்று தன் பாட்டியை கழிப்பறையிலிருந்து அழைத்து வருவது என்று அனைத்தும் ஒரே ஷாட்டில் எடுக்கப்பட்டிருக்கும்.அடுத்த dissolve.அதே அறையில் சிறுவன் அமர்ந்து உணவருந்துவான்.தொலைக்காட்சி ஒலித்துக்கொண்டிருக்கும்.பாட்டி கட்டிலில் அமர்ந்திருப்பார்,வேலைக்காரப் பெண் நடந்து செல்வார்.அந்த வீட்டில் அன்னையில்லை.பாட்டியும் சிறுவனும் மட்டுமே இருக்கிறார்கள்.பாட்டிக்கு பார்வை பிரச்சனை.எல்லாமே இரண்டு காட்சிகளில்(ஷாட்டுகளில்) சொல்லிவிடுவார்.பெரும்பாலும் ஒரு காட்சியை ஒரே ஷாட்டில் சொல்வது ஒரு அழகிய நடனம் போன்றது.அதை தமிழில் அதிகம் செய்பவர் மிஷ்கின்.தமிழில் இப்போது இருக்கும் சினிமா இயக்குனர்களில் அதிக உழைப்பின்றி மிக எளிதாக திரைக்கதை எழுதக்கூடியவர் மிஷ்கின் என்று நினைக்கிறேன்.அந்த வகையில் அவருக்கு முன் இருந்தவர் மகேந்திரன் மட்டுமே.மிஷ்கின் படங்களில் கதை எங்குமே நிற்காது.அவருடைய பலவீனங்கள் என்றால் அவரால் தன் கதாபாத்திரங்களுக்கு வெளியே தன் கதை எடுத்து செல்ல முடியாதது,புறவுலகை பெரிய அளவில் காட்ட முடியாதது, ஒரு சிக்கலை அமைப்பின் சிக்கலாக விரிக்க முடியாதது,மேற்குலகின் குற்றம் – குற்றவுணர்வு- தியாகம் – மீட்சி என்ற கருத்தால் பீடிக்கப்பட்டிருப்பது ஆகியவை.அவையே அவரது பலங்களும் கூட.

கோர்ட்

சமீபத்தில் கோர்ட் என்ற மராத்தி படம் பார்த்தேன்.சில வருடங்களுக்கு முன் வந்த படம்.நான் ஏழேட்டு வருடங்களுக்கு முன் இருக்கும் வேலையை ராஜினாமா செய்து விட்டு பனாரஸ் இந்து பல்கலையில் சட்டம் படிக்கலாம் என்று நினைத்தேன்.நுழைவுத் தேர்வுக்கு ஹால் டிக்கேட் கூட வந்துவிட்டது.ஆனால் அந்த எண்ணத்தில் ஒரு தீவிரம் இல்லாததாலும் வீட்டில் யாருக்கும் பிடிக்கவில்லை என்பதாலும் அதை செய்யவில்லை.அப்போது ஆந்திராவை சேர்ந்த கே.பாலகோபால் என்ற மனித உரிமை ஆர்வலர் , வழக்கறிஞர் இறந்து போயிருந்தார்.அவர் எழுதிய இரண்டு கட்டுரைகளை தமிழில் மொழிபெயர்த்து வெளியிட்டு இருந்தார்கள்.அவர் வாரங்கல்லில் பேராசிரியராக இருந்தவர்.பின்னர் சட்டம் படித்து வழக்கறிஞர் ஆனார்.நீதிமன்றங்களின் மூலம் புரட்சிகரமான மாற்றங்களை ஒரு போதும் பெற முடியாது என்று அந்தக் கட்டுரையில் சொல்லியிருந்தார்.ஏனேனில் அதில் அடிப்படையில் மேல் வர்க்க சமூகத்தின் பார்வையைத்தான் பிரதிபலிக்கும் என்று எழுதியிருந்தார்.அப்போது சட்டம் படிக்கலாம் என்ற ஆவல் இருந்த எனக்கு அந்த கட்டுரை அந்த எண்ணத்தை நீர்த்து போகச் செய்தது.அது உண்மையாகவும் பட்டது.

இந்த விஷயம் கோர்ட் திரைப்படத்தில் சிறப்பாக சொல்லப்பட்டிருக்கிறது.அரசு தரப்பு வழக்கறிஞரின் வாழ்க்கை முறை , அவர்களின் கருத்துலகம் உருவாகும் நாடகங்கள்,அவர்களின் வீடு மிகச் சிறப்பாக காட்டப்படுகிறது.அதே போல இறுதியில் அந்த நீதிபதியின் சமூக வாழ்க்கை காட்டப்படுகிறது.நாராயணன் காம்பளேவுக்காக வழக்காடும் வழக்கறிஞரின் வாழ்க்கையையும் நாம் பார்க்கிறோம்.அவர் நாராயணனுக்காக போராடுகிறார்.ஆனால் அவர் அவர்களில் ஒருவர் இல்லை.அவர் அந்த நீதிபதியின் , அரசு வழக்கறிஞரின் வர்க்கத்தை சேர்ந்தவர்.இதை மிக நுட்பமாக காட்டுகிறார்.திரைப்படம் மிக நீளமான ஷாட்டுகளை கொண்டுள்ளது.பிரச்சாரமற்ற தொனி.மிக குறைவான அண்மை காட்சிகள்.இந்த திரைப்படத்தை எடுக்கும் போது இயக்குனர் சைதன்யாவிற்கு இருபத்தியேழு வயது தான்.அந்த வயதிற்குள் இந்த முதிர்ச்சியை எப்படி அடைந்தார் என்று ஆச்சரியமாக இருந்தது.நாராயணனுக்காக போராடும் வழக்கறிஞர் காலப்போக்கில் தன் குடும்பத்தினரின் , நண்பர்களின்,வாழ்க்கையின் அழுத்தங்களால் அதிலிருந்து விலகலாம்.அவர் திருமணம் செய்து குழந்தைகள் பெற்று அவர் வர்க்கத்தின் கருத்துலகை ஏற்று நிம்மதியாக வாழலாம்.ஆனால் நாராயணன் தான் நம்பும் சமூக நீதிக்காக போராடத்தான் வேண்டும்.அவருக்காக போராட அவர் தரப்பிலிருந்தே அவரின் கருத்துலகத்தை ஏற்ற ஒருவரே வர வேண்டும்.அது அமைப்புகளால் மட்டுமே சாத்தியம்.இந்தியா போன்ற ஒரு நாட்டில் உங்களுக்கான ஒரு குரலை அமைப்பாக்கத்தின் மூலமே பெற முடியும்.ஆனால் அவரே அமைப்புகளிலிருந்து விலகியிருக்கிறார் என்று படத்தில் வருகிறது.ஒரு அமைப்பாக ஒரு தரப்பு செயல் பட முடியாதது தோல்வியைத்தான் அளிக்கும்.சமூககத்தின் விசைகள் ஒன்றை ஒன்று போராடித்தான் தங்களை நிலைநிறுத்தி கொள்ள முடியும்.மறுதரப்பின் அறவுணர்வை தூண்டுவது,புரிந்துணர்வை உருவாக்க முயல்வது ஆகியவை காலப்போக்கில் பயன் அற்று போகும்.

இந்த படத்தில் உள்ள மற்றொரு முக்கிய விஷயம் கருத்துக்கள் உருவாகும் கிடங்குகளை பற்றிய அவரின் விமர்சனம்.அரசு தரப்பு வழக்கறிஞருக்கும் நீதிபதிக்கும் அந்த வழக்கின் அபத்தமே புரியவில்லை.அவர்கள் அதை மிக எளிதாக மசால் தோசை சாப்படுவதை போல எதிர்கொள்கிறார்கள்.அவர்களுக்கான கருத்தியலை உருவாக்கிய பள்ளி,கல்லூரி,கலைகள்,மதம்,பெற்றோர்,நண்பர்கள் யாருமே எதுவுமே அதன் அபத்தத்தை அவர்களுக்கு உணரத் தர இயலவில்லை.ஏனேனில் அந்த கிடங்கிலேயே அது இல்லை.இங்கு தான் இலக்கியத்தின் பங்கு முக்கியமாக ஆகிறது.கடவுள் இறந்துவிட்டார் என்று நீட்ஷே சொன்னது நம் காலத்தின் முக்கியமான வாக்கியம்.நாம் விஞ்ஞானத்தின் துணைக்கொண்டு கடவுளை கொன்றுவிட்டோம்.இன்று மதம் என்பது சடங்குகளை கொண்ட பெரும்தொகுப்பு.அதிலிருந்து உங்களுக்கான அறப்பார்வை பெற இயலாத அளவுக்கு நம் வாழ்க்கை மாறிவிட்டது.விஞ்ஞானமும் தொழில்நுட்பமும் நம் வாழ்வை தகவமைக்கிறது.மறுபுறம் நம் பண்பாட்டு வாழ்க்கை வெறுமையாக இருக்கிறது.அங்கு கடவுள் இல்லை.ஒரு பெரும் வெற்றிடம் உருவாகிறது.அங்கு இன,மொழி,வர்க்க கோஷங்கள் தங்கள் கருத்தியல்களை எளிதாக உருவாக்க முடிகிறது.அதுதான் நமது அன்றாட வாழ்வின் அறப்பார்வையை தீர்மானிக்கும் கருத்துதரப்பாக ஆகிறது.சுண்ணாம்பு போல வெறுமை.

இங்குதான் கலைகளின் , இலக்கியத்தின் பங்கு இருக்கிறது.அது விஞ்ஞானத்தால் நிரப்பமுடியாத , கடவுள் தோற்று போய்விட்ட ஒரு உலகில் நமக்கான கருத்தியல் தொகுதியை உருவாக்குகிறது.இது எந்தளவு மையத்திலிருந்து விலகுகிறதோ அந்தளவு தீவிரமாகிறது.ஒரு மனிதன் ஏன் இன்னொரு மனிதனை அடிக்கக்கூடாது என்ற எளிய கேள்விக்கு இன்று சட்டத்தாலும்,மதத்தாலும்,விஞ்ஞானத்தாலும் பதில் கூற முடியாது.அதற்கான பதிலை கலையும்,இலக்கியமுமே உருவாக்க முடியும்.அதுவே அதன் பயன்.கோர்ட் அப்படியான ஒரு அறப்பார்வை உருவாக்கும் திரைப்படம்.

உத்தராயணம்

ஏழுபதுகளின் மத்தியில் வேலை தேடி அலையும் இளைஞன் ரவியின் தந்தை ஆங்கில ஆட்சியினருக்கு எதிராக ஆயுதம் ஏந்தி போராடியவர்.ரவியின் பாட்டனார் காந்தியின் போராட்ட வழியில் நம்பிக்கை கொண்டவர்.ரவியின் பாட்டனார் காந்தியின் வழியில் நம்பிக்கை கொண்டிருந்தாலும் அவர் ஆயுதம் ஏந்தி போராடுபவர்களை வெறுக்கவில்லை.அந்த வழியில் செல்வது சரியல்ல என்று மட்டும் சொல்கிறார்.ஆயுத போராட்டத்தில் ஈடுபட்ட அச்சுதன் நோயுற்று படுக்கையிலிருக்கிறார்.அச்சுதனுடன் இணைந்து போராடிய குமாரன் மாஸ்டரை ரவி அடிக்கடி சந்திக்கிறான்.குமாரன் மாஸ்டர் முகமூடிகளை செய்கிறார்.இன்று அவை எளிதாக சந்தையில் கிடைக்கிறது என்கிறான் ரவி.

இன்று காந்திய,மார்க்ஸிய சிந்தனைகளின் முகமூடியை அணிந்திருக்கும் சமூகத்து மனிதர்களை சந்தித்தபடியே இருக்கிறான் ரவி.தன் கல்லூரியில் உடன்படித்தவன் ஒருவன் இப்போது தொழிற்சங்கத் தலைவனாக இருக்கிறான்.அவன் தன் தொடர்புகளை சொல்லியபடியே இருக்கிறான்.ஆயுத போராட்டங்களை பற்றி பேசும் மற்றொருவனை சந்திக்கிறான்.அவன் தான் இன்னும் பணி நிரந்தரம் பெறாததால் தன்னால் விடுப்பு எடுக்க முடியவில்லை என்கிறான்.தன்னுடைய கல்லூரியில் ஜூனியராக இருந்தவன் இவனை கண்டுகொள்கிறான்.அவன் மருத்துவ பிரதிநிதியாக இருக்கிறான்.அவனுடன் அறைக்கு செல்கிறான்.அவன் ரவியை மாணவ காலத்தில் பார்த்து வியந்ததை சொல்கிறான்.இருவரும் குடிக்கிறார்கள்.கஞ்சா அடிக்கிறார்கள்.பெண்களிடம் அழைத்து செல்கிறான்.அவனால் எதிலும் ஒன்ற முடியவில்லை.லட்சியமின்மை நிரம்பிய உலகம் ஒருபுறம்.அதனால் உருவாகும் சிதைவுற்ற வாழ்க்கை மறுபுறம்.அவன் இரண்டிலிருந்தும் விலகுகிறான்.

தன் அன்னையிடம் ஒருமுறை விடுதலை போராட்ட வீரர் ஓய்வுதியத்தை அவள் பெற்றிருக்க வேண்டும் என்கிறான். திசைகளற்று அலைகிறான்.ஒரு காட்டில் மூதாட்டி ஒருவள் நெருப்பூட்டி குளிர்காய்கிறாள்.அவள் அருகில் அமர்பவன் தன்னிடம் இருக்கும் முகமூடியை நெருப்பில் எறிகிறான்.ஆயுத போராட்டத்தில் ஈடுபட்ட அச்சுதன் இறந்துபோகிறார்.அந்த காலம் முடிவடைந்துவிட்டது.காந்திய,மார்க்ஸிய சித்தாந்தங்களை தீவிரமாக மக்கள் ஏற்றுக்கொண்ட காலம் கடந்துவிட்டது.அது அச்சுதன் போல நோயுற்று இறந்துவிட்டது.இனி அந்த இறந்தகாலத்தின் முகமூடிகளை அணிந்துகொண்டு திரியமுடியாது என்று உணரும் ரவி அச்சுதன் உடலைப் போலவே அதை நெருப்பில் கொளுத்துகிறான்.அவன் அந்த மூதாட்டியின் வரலாற்றுக்கு முன்னான களங்கமற்ற சிரிப்பை எதிர்கொள்கிறான்.அவன் லட்சியமின்மையை அப்படியாக எதிர்கொண்டு வரலாற்று முன்பான நிஷ்களங்கத்தை அடைகிறான்.

ரவியின் தொடர்ச்சிதான் எஸ்தப்பன்.உத்தராயணம் தெற்கிலிருந்து வடக்கு நோக்கிய சூரியனின் பயணம்.பிஷ்மர் இந்தக் காலத்தில்தான் மரணமடைய வேண்டும் என்று காத்திருந்து மரணமடைந்தார்.குளிர் காலம் முடிந்து வசந்த காலம் துவங்குகிறது.மலையாளத்தில் எண்பதுகளில் எடுக்கப்பட்ட திரைப்படங்களில் பெரும்பாலும் ஒளிப்பதிவு மிகவும் சுமாராக இருக்கும்.அந்தக் கதையை நகர்த்தி செல்வதற்குத்தான் முக்கியத்துவம் அளிக்கப்பட்டிருக்கும்.பத்மராஜன் படங்களில் கூட நாம் இதை பார்க்கலாம்.ஆனால் அரவிந்தனின் இந்த திரைப்படத்தின் ஒளிப்பதிவு அழகாக இருக்கிறது.ஷாட்கள் கச்சிதமாக முடிவு செய்யப்பட்டு சரியாக காட்சிப் படுத்தப்பட்டுள்ளது.நேர்த்தியான ஒளிப்பதிவு.கச்சிதமான ஷாட்கள்.அற்புதமான பின்னணி இசை.அரவிந்தன் ராபர்ட் பிரஸ்ஸான் திரைப்பட பள்ளியை சேர்ந்தவர் என்று சொல்லலாம்.மிக மெதுவாக செல்லும் காட்சி அமைப்புகள்.நாடகத்தனமான அல்லது யதார்த்தமான முக பாவனைகளை காட்டாத நடிப்பு.அரவிந்தனிடம் தன் திரைப்படத்தின் மீதான முழு கட்டுப்பாடு இருக்கிறது.உத்தராயணம் அவரின் முதல் படம்.ஆனால் அந்த சுவடே இல்லை.அரவிந்தன் இந்திய சினிமாவின் இயக்குனர்களில் முதன்மையானவர்.