நீர்ச்சலனம்

 

எனக்குப் பெண் நிச்சயமானது.இன்னும் மூன்று மாதங்களில் திருமணம்.எளிய முறையில் எழும்பூரிலிருக்கும் பெருமாள் கோயிலில் நிச்சயதார்த்தத்தை முடித்துவிட்டோம்.என் தந்தை இறந்து ஒரு வருடம் ஆகிறது.நான் முன்னர் ஒரு பெண்ணைக் காதலித்தேன்.அதனால் வீட்டில் பார்த்த வரன்களில் ஆர்வம் காட்டவில்லை.அப்போது அவள் வேறொருவனைக் காதலித்துக் கொண்டிருந்தாள்.பின்னர் அவளுக்கும் அவளது காதலனுக்கும் உறவில் முறிவு ஏற்பட்டது.தற்போதும் அவளைக் காதலிப்பதாக கூறினேன்.அவள் மற்றொருவனை காதலிக்கத் தொடங்கினாள்.Don’t make yourself inferior before a woman.She will dislike you more என்று என் தந்தை என்னிடம் ஒரு முறை சொன்னார்.

ஒரு தலைக் காதலின் தோல்வியின் முடிவில் நான் கண்ணீர் சிந்தி கதறி அழுது தவித்து தாடி வளர்த்து தற்கொலைக்கு முயன்று ஜோசியம் பார்த்து பின்னர் ஒரு வழியாக சமாதானமாகி வீட்டில் பார்க்கும் பெண்ணைத் திருமணம் செய்து கொள்ளலாம் என்று முடிவு எடுத்த சமயத்தில் தந்தையார் இறந்து போனார்.அவர் மறைவுக்குப் பின்னர் சில காலம் கூரையற்ற வெளியில் இருப்பது போன்ற இன்மையை உணர்ந்தேன்.என் சகோதரி மூன்று வருடங்களுக்கு முன்னர் மணமாகி ஜெர்மனிக்கு குடிபெயர்ந்துவிட்டாள்.என் தந்தை பொதுப்பணித்துறையில் மின்னியல் பொறியாளராக இருந்தார்.அவரது கிராமத்திலிருந்து முதல் முறையாக சென்னை எம்ஐடியில் மின்னியல் படித்து பிடபள்வூடியில் பொறியாளராக சேர்ந்தார்.நல்ல சுறுசுறுப்பான மனிதர்.ஊரில் நான் இன்னாரின் பையன் என்றால் உடனே ஒரு மரியாதை கிடைப்பதை பார்த்திருக்கிறேன்.அவர் காலை ஆறு மணிக்கு மேல் படுக்கையில் கிடப்பதை நான் பார்த்ததில்லை.எனக்கும் அவருக்கும் பெரிய உரையாடல்கள் எதுவும் எப்போதும் இருக்கவில்லை.

அவரின் மறைவுக்கும் பதினாறாம் நாள் காரியத்திற்கும் வர இயலாத உறவினர் ஒருவர் துக்கம் விசாரிக்க சென்னை வந்திருந்தார்.அவர்கள் இருவரும் பால்ய கால சிநேகிதர்கள்.ஒரே பள்ளியில் கல்லூரியில் படித்திருக்கிறார்கள்.அவர் பிஎஸ்சி கணிதம் படித்து என்எல்சியில் வேலைக்குச் சேர்ந்து விட்டார்.என் தந்தை பிஎஸ்சி இயற்பியல் படித்து பின்னர் பொறியியல் படித்தார்.பேசிக் கொண்டிருக்கும் போது உன் அப்பாவுக்கு சாப்பிட்டப் பின்னர் சிகரெட் பிடித்தே ஆக வேண்டும் என்று சொன்னார்.நான் மறுபடியும் என்ன என்றேன்.ஆமாம் அவனுக்கு கல்லூரி முதலாண்டு படிக்கும் போதே புகைப் பிடிக்கும் பழக்கம் வந்துவிட்டது என்றார்.அருகில் சோபாவில் அமர்ந்திருந்த அம்மாவைப் பார்த்தேன்.அவர் தரையைப் பார்த்தார்.எனக்கு அதற்கு பின் அவர் சொன்ன பல விஷயங்கள் காதில் விழவே இல்லை.இது எனக்குத் தெரியாது என்று காட்டிக் கொள்ள எனக்கு விருப்பம் இருக்கவில்லை.எந்தை ஒரு முறை கூட புகைப்பிடத்து நான் கண்டதில்லை.வீட்டிலும் சிகரெட் துண்டுகளையோ பெட்டிகளையோ நான் பார்த்ததில்லை.அவர் சென்றப் பின்னர் என் அம்மாவிடம் கேட்ட போது ஆமாம் என்று எளிமையாக சொன்னார்.எனக்கு இது குறித்து ஒன்றுமே தெரியாதே என்றேன்.பிள்ளைகள் முன்பு யாராவது புகைப்பார்களா என்று பதில் கேள்வி கேட்டு விட்டு வெடுக்கென்று எழுந்து போய் விட்டார்.நான் அதுவரை இருந்த என் தந்தையின் பிம்பத்தில் எப்படி சிகரெட்டை பொருத்துவது என்று புரியாமல் விழித்தேன்.

நிச்சயம் முடிந்த சில நாட்களில் எனக்கு விநோதமான மின்னஞ்சல் ஒன்று வந்தது.உங்கள் தந்தையைப் பற்றி என்ற சப்ஜெக்ட் இருந்தது.திறந்து போது உங்கள் நைனாவைப் பற்றி நீங்கள் அறியாத இரகசியம் ஒன்று இருக்கிறது என்று தொடங்கியது.உங்கள் சகோதரியோ அன்னையோ கூட அதை அறிய மாட்டார்கள்.ஆனால் அந்த உண்மை உங்களை நெருங்கிக் கொண்டிருக்கிறது என்ற ரீதியில் எழுதப்பட்டிருந்தது.அந்த இரகசியம் உங்கள் திருமணத்தை கூட நிறுத்தக்கூடும் என்று வேறு அச்சமூட்டியது.ஆனால் அந்த நோக்கம் தனக்கு இல்லை என்றும் அசுவாசமூட்டியது.எழுதியவர் பெயர் இல்லை.மேலும் பெயரில் என்ன இருக்கிறது என்ற அர்த்தம் வரும் வகையிலான மின்னஞ்சல் முகவரி.இதற்காகவே தொடங்கியிருக்கக் கூடும்.ஏதோ பணம் பறிக்கும் கும்பலின் வேலையாக இருக்குமோ என்று தோன்றியது.மின் மொட்டைக் கடிதாசி.அம்மாவிடம் அதைப்பற்றி ஒன்றும் சொல்லவில்லை.எனக்குத் தெரிந்து என் தந்தையின் வாழ்க்கை எளிமையானது.இரகசியங்கள் என்று ஏதேனும் இருக்கும் என்று தோன்றவில்லை.மறுபடியும் ஏதாவது மின்னஞ்சல் வந்தால் பார்த்துக் கொள்ளலாம் என்று இருந்தேன்.

என் தந்தை இருந்திருந்தால் நான் திருமணத்திற்கு சம்மதம் சொன்ன ஒரே மாதத்தில் விவாகத்தை முடித்திருப்பார்.வேலை மூலம் ஏற்பட்ட அறிமுகங்கள் , ஊரில் உள்ள உறவினர்கள் , கடந்து வந்த நண்பர்கள் என்று அவரின் வட்டம் பெரிது.அவர் வீட்டில் இருந்தால் யாராவது அவரைப் பார்க்க வந்து கொண்டே இருப்பார்கள்.ஆனால் அவரின் மறைவுக்குப் பின்னர் எங்கள் வீடு அணில் விளையாடும் இல்லம் போலாகிவிட்டது.என் அன்னை அதிகம் பேச மாட்டார்.என் தமக்கை என் தந்தை போல வீட்டில் எதையாவது எடுத்துப் போட்டு செய்து கொண்டேருப்பாள்.இப்போது அவளும் இல்லை என்றான பின் வீட்டில் அயர்வு குடிக்கொண்டது.

என் தந்தை வழி பாட்டனார் கஞ்சமநாதன்பேட்டை என்ற ஊரில் பதினாறு ஏக்கர் நிலம் வைத்திருந்தார்.குறிஞ்சிப்பாடி வட்டத்தில் இருக்கும் சிறு கிராமம்.அவரின் சகோதரர்கள் அனைவரும் பதின் வயதிலேயே இறந்துவிட்டனர்.தாத்தாவின் அத்தை மகன் அந்த நிலத்தை விற்று விட்டு எங்கள் சாதிக்காரர்கள் அதிகம் இருக்கும் வேறொரு கிராமத்தில் பூமியை வாங்கி விவசாயம் செய்யலாம் என்று சொல்லியிருக்கிறார்.அத்தை மகன் வித்தைக்காரர்.வாழ்வாதாரமான நிலத்தை விற்க வைத்து பணத்தை பெற்றுக்கொண்டு வித்தகர் ஏமாற்றிவிட்டார்.பூமியும் இல்லை காசும் இல்லை என்றான பின்னர் இப்போது நாங்கள் இருக்கும் ஊரில் தெரிந்த நிலக்கிழாரின் வீட்டில் தஞ்சம் புகுந்தார் என் தாத்தையா.

திண்ணையில் குடும்பத்துடன் தங்கிக் கொண்டு விவசாயக் கூலியாக தன் வாழ்வைக் கழித்தார் எந்தையின் பிதா.என் நைனா படித்து பணிக்குச் சென்று என் தாத்தா விவசாயக் கூலியாக இருந்த அதே ஊரில் ஒரு வீட்டையும் நாலு ஏக்கர் நிலத்தையும் வாங்கினார்.அந்த வீட்டில் தான் என் பாட்டனார் இறந்தார்.அப்போது எனக்கு இரண்டு வயது.பொதுப்பணித்துறையில் அவர் இருந்த போது அரசாங்க குவார்டர்ஸில்தான் தங்கினோம்.அவருக்கு எங்களது உறவினர்கள் மீது கடும் வன்மம் இருந்தது.அதனால் கடலூரில் வேலை கிடைத்தும் பணி மாற்றம் வாங்கி வேலூர் போனார்.நாங்கள் பல காலம் வேலூரில் சத்துவாச்சாரியில் இருந்தோம்.பின்னர் என் தந்தை சென்னைக்கு மாற்றல் வாங்கி வந்தார்.அப்போதுதான் எக்மோரில் கங்குரெட்டி தெருவில் ஒரு வீட்டை வாங்கினார்.சென்னை இல்லமும் கிராமத்து வீடும் நிலமும் அவர் பெயரில்தான் இருந்தன.அவர் இறந்தப் பின்னர் அதை எங்கள் பெயருக்கு மாற்றாமல் இருந்தோம்.அதைக் குறித்து நாங்கள் யாரும் அலட்டிக்கொள்ளவில்லை.

நிச்சயம் முடிந்தப்பின்னர் பெண் வீட்டார் சொத்துகள் யார் பெயரில் இருக்கின்றன என்ற கேள்வியை எழுப்பினர்.தந்தையின் பெயரில் தான் இருக்கிறது என்ற அறிந்த போது அதை என் பெயருக்கு மாற்றலாமே என்று கேட்டனர்.அவர்களின் கேள்வியின் முதன்மை நோக்கம் அதில் என் தமக்கைக்கும் பங்கு உள்ளதா என்பது தான்.எங்கள் ஊரில் ஒரு ஏக்கர் நிலம் ஐம்பது லட்சத்திற்கும் மேல் போனது.சென்னையில் உள்ள வீடு , ஊரில் இருக்கும் நிலம் , இல்லம் எல்லாம் சேர்த்தால் நாலு கோடிக்கும் மேலான சொத்து எங்களுக்கு இருந்தது.

பெண் வீட்டாரின் குழப்பம் சொத்து எனக்கும் என் சகோதரிக்கும் எத்தனை சதவீகிதத்தில் பிரிக்கப்படும் என்பதில் இருந்தது.என் அம்மா அவர்களிடம் என் மகனுக்குத்தான் எல்லாம் என்று விட்டார்.இத்தனைக்கும் என் அக்காவிடம் இது குறித்து அவர் ஒன்றும் பேசவில்லை.பெண்ணுக்கு பங்கு கொடுக்கும் பழக்கம் எங்களுக்கு இல்லை என்றும் அடுக்கினார்.அப்படியென்றால் மாற்றத்திற்கான ஏற்பாடுகளை செய்யுங்கள்.எங்கள் உறவினர் கூட அந்த ஊரில் சிவில் லாயராக இருக்கிறார்.அவர் உதவுவார் என்றார்கள்.என் அம்மாவும் என்னிடம் முதலில் நிலத்தையும் ஊரில் உள்ள இல்லத்தையும் என் பெயரில் மாற்றிவிடலாம் என்று நச்சரிக்கத் தொடங்கினார்.சட்ட வாரிசுகள் அனைவரும் கையெழுத்துப் போட்டால் தான் எதுவும் நடக்கும்.எனக்கு என் அக்காவின் பங்கை எடுத்துக் கொள்வதில் ஆர்வமில்லை.அதே நேரத்தில் அந்த நிலத்தை மட்டும் ஏன் விற்றுவிடக்கூடாது என்ற எண்ணமும் இருந்தது. விவசாயத்தின் மீது எனக்கு விபரமும் இல்லை விருப்பமும் இல்லை.அந்த ஊரில் ஸ்ரீதரன் என்பவருக்கு அந்த நிலங்களை என் தந்தை குத்தகைக்கு கொடுத்திருந்தார்.கிட்டத்தட்ட இருபது வருடங்களுக்கு மேலாக அவர் தான் பார்த்துக் கொள்கிறார்.என் அப்பாவிற்கு ஏதோ ஒரு வகையில் உறவு.அவருக்கே கூட கொடுத்து விடலாம்.நான் இதைப்பற்றி ஊருக்கு செல்லும் போது அவரிடம் பேசலாம் என்று நினைத்திருந்தேன்.என் தமக்கை பார்கவிக்கும் இதில் உடன்பாடு இருந்தால் அவள் இந்தியா வரும் போது விற்றுவிடலாம் என்று தீர்மானித்திருந்தேன்.

நிச்சயம் முடிந்திருப்பதால் ஊருக்குச் சென்று எங்கள் குலத் தெய்வம் திரெளபதி அம்மனுக்கும் முத்தியால் ராவுத்தனுக்கும் படையல் வைத்து விட்டு வரலாம் என்று சொன்னார் அம்மா.எனக்கும் சேர்ந்தால் போல நான்கு நாட்கள் விடுமுறை கிடைத்த போது கிளம்பிப் போனோம்.தென் பெண்ணை ஆற்றின் நதிக்கரையில் அமைந்திருந்த கிராமம்.ஊருக்கு வந்த அன்றே கோயிலுக்கு போனோம்.கோயில் என் தாத்தா ஏமாந்த கிராமத்தில் இருந்தது.நான் வெளியே இலுப்பை மரத் தோப்பின் நிழலில் அமர்ந்துவிட்டேன்.என் அம்மா உள்ளே வெகு நேரம் வேண்டிக் கொண்டிருந்தார்.பூசாரி எல்லாத் தெய்வங்களுக்கும் அபிஷேகம் செய்தார்.அங்கிருந்தவர்களுக்கு வீட்டில் சமைத்து எடுத்துவந்திருந்த பிரசாதத்தை  கொடுத்துவிட்டு திருப்தி அடைந்தவராக வெளியில் வந்து கிளம்பலாம் என்று தலையாட்டினார் என்னைப் பெற்றவர்.பூசாரிக்கு ஆயிர ரூபாய் கொடுத்து விட்டு புறப்பட்டோம்.நல்ல வெயில்.ஊர் திரும்பி சாப்பிட்டுவிட்டு மதியம் தூங்கிவிட்டேன்.

அன்று மாலை நதிக்கரைக்கு சென்றிருந்தேன்.யாரும் இல்லை.சற்றே பெரிய ஓடை போல சென்று கொண்டிருந்தது ஆறு.நதியின் இருமரங்கிலும் அடர்த்தியாக இல்லாவிட்டாலும் தொடர்ந்து மரங்கள்.காற்று ஆனந்தமாக வீசிக் கொண்டிருந்தது.மாலைக் கதிரவனின் ஒளி நதியில் பட்டுத்தெள்ளியது.எனக்கு ஓடும் நீரின் சலசல சத்தம் பிடிக்கும்.பறவைகளின் கீச்சொலிகள்.இனிப்பை சுவைப்பது போல மனம் தித்திப்பில் அமிழ்ந்தது.அப்படியே சிறிது நேரம் கிடந்தேன்.

மோட்டார் சைக்கிளின் அரவம் கேட்டு திரும்பிப் பார்த்தேன்.ஒருவன் டிவிஎஸ் ரொனின் வண்டியை ஓட்டிக் கொண்டு வந்தான்.மண்ணில் சருக்கி விழுந்து விடுவான் என்று தோன்றியது.ஆனால் சமாளித்து வண்டியை ஓரத்தில் நிறுத்திவிட்டு நதி நோக்கி வேகமாக நடந்து வந்தான்.டிஎஸ் என்ற நம்பர் பிளேட்.தெலங்கானா.தெலங்கானாக்காரன் இங்கே என்ன செய்து கொண்டிருக்கிறான் என்று நினைத்தேன்.அவனது முகத்தை பார்த்த போது இவனை எங்கோ பார்த்திருக்கிறோமே என்ற எண்ணம் ஏற்பட்டது.மிகவும் பரிச்சயமான முகம்.ஆனால் அதைப் பற்றி பொருட்படுத்தாமல் திரும்பிக் கொண்டேன்.

சாயும் பொழுதின் மஞ்சள் கிரணங்கள் நதியைப் புணர்ந்தன.அந்தப் பொன் ஒளியை அந்த ஒலியை அந்தத் தருணத்தை அப்படியே குழந்தை போல அள்ளிக் கொள்ள வேண்டும் என்றிருந்தது.அவன் என்னருகில் வந்து நின்றான்.அவனது நிழல் என் மேல் விழுந்தது.அமர்ந்திருந்த நான் தலை தூக்கி அவனைப் பார்த்தேன்.தோள்பட்டையை சுற்றி பழுப்பு நிற லேதர் பை ஒன்றை மாட்டியிருந்தான்.

“நீங்க தானே ஸ்ரீனிவாஸ்”

“ஆமாம்”

“உங்க அப்பா ஜெகன்னாதன் தானே”

“ஆமாம்”

“நான் உங்களைப் பார்க்கத்தான் வந்தேன்”

அமர்ந்திருந்த நான் எழுந்து நீங்கள் என்றேன்.என் பெயர் ரசூல் என்றான்.கை கொடுத்தான்.கை குலுக்கி என்ன விஷயம் என்று கேட்டேன்.

“உங்க கிட்ட ஒரு விஷயம் பேசவேண்டியிருக்கு”

“எதைப்பத்தி”

“உங்க அப்பாவைப் பத்தி”

“எங்க நைனாவைப் பத்தியா”

“ஆமாம்”

“நான் இங்க இருக்குறது உங்களுக்கு எப்படித் தெரியும்”

“வீட்டுக்குப் போயிருந்தேன்.உங்க அம்மா சொன்னாங்க”

எனக்கு அவனிடம் அடுத்து என்ன கேட்பது என்று தெரியவில்லை.சரி சொல்லுங்கள் என்று கேட்டதற்கு இங்கு வேண்டாம் என்றான்.

“பிறகு”

“அப்படியே எங்காவது போகலாம்”

“ஏன்”

“கொஞ்சம் டீடெய்லா பேசனும்.இங்க சரி வராது”

“எனக்கு நீங்க பேசுறது ஒன்னுமே புரியல”

“பக்கத்துல ஒரு டீக்கடை இருக்கு.அங்கே போகலாம்”

“அங்க உட்கார்ந்து பேசும் அளவுக்கு இடமில்லையே”

“இங்கிருக்கும் கடை இல்ல.அங்கு.நான் கூட்டிப் போறேன்”.அவன் கையை நீட்டி ஏதோ விமானத்தில் அழைத்துப் போவது போல பேசினான்.

“நான் வேஷ்டியில இருக்கேன்”

“அதுக்கென்ன”

நான் அதற்கு பின் ஒன்றும் கேட்கவுமில்லை.சொல்லவுமில்லை.பைக்கின் டயர்கள் புதைந்துவிடும் அளவுக்கு மணல்.அவன் மெல்ல முறுக்கி வண்டியை பாதைத் தொடங்கும் இடத்திற்கு கொண்டு வந்தான்.அவன் பேசுவதின் தாத்பரியம் எதுவும் எனக்கு விளங்கவில்லை.ஆனால் அவனைப் பார்த்த போது ஏதோ தொண்டையில் துயர் உருண்டு நிற்கும் பாலகன் போல இருந்தான்.நான் நடந்து சென்று ஏறிக் கொண்டேன்.அவன் நெடுஞ்சாலையில் இருக்கும் அல்-மீரா என்ற தேநீர்க் கடைக்கு அழைத்து சென்றான்.கூட்டம் அதிகமில்லை.உங்களுக்கு என்ன சொல்லட்டும் என்றான்.பால் இல்லாத வெறும் டீ என்றேன்.வேறு எதாவது வேண்டுமா என்று கேட்டான்.வேண்டாம் என்று சைகை செய்த பின்னர் அவன் இருவருக்கும் தேநீர் சொல்லிவிட்டு இரண்டு பிஸ்கட்டுகளை எடுத்துக் கொண்டு வந்து எனக்கு எதிராக அமர்ந்தான்.

அவன் மாநிறத்தில் இருந்தான்.வயது முப்பது இருக்கும்.நல்ல திடமான உடல்.மீசையை மழித்திருந்தான்.கட்டம் போட்ட பச்சை நிறச்சட்டை அணிந்திருந்தான்.அது அவனை சற்று இணக்கமானவனாக காட்டியது.அதே நேரத்தில் தேவையில்லாமல் ஒரு வார்த்தை அதிகம் பேசாதவன் என்ற எண்ணமும் உருவானது.எங்கள் இருவருக்கும் தேநீர் வந்தது.

நான் சுருக்கமாக சொல்கிறேன் என்று தொடங்கினான்.உங்களுக்கு சில வாரங்களுக்கு முன்னர் ஒரு மின்னஞ்சல் வந்திருக்கும்.அதை அனுப்பியது நான் தான்.என் பெயர் ரசூல்.என் அம்மா பெயர் ராதிகா.நீங்கள் புருவம் உயர்த்தி பார்ப்பது புரிகிறது.பலரும் கொள்ளும் வியப்புதான்.என் அன்னையின் முழுப்பெயர் ராதிகா ரகுராமன்.ரகுராமன் என் பாட்டனார்.என் அன்னையும் என் தந்தையும் உங்கள் தந்தையுடன் சென்னை எம்ஐடியில் படித்தார்கள்.இப்போது என் தாய் உயிருடன் இல்லை.இரண்டு வருடங்களுக்கு முன்னர் இறந்தவிட்டார்.மார்பகப் புற்றுநோய்.என் தந்தையின் பெயர் ரஹீம்.ஆம்.மதம் கடந்து இருவரும் திருமணம் செய்து கொண்டார்கள்.தந்தை நான் பிறந்த ஒரு வருடத்திலேயே சாலை விபத்து ஒன்றில் மரணமடைந்தார்.என் அன்னை எனக்கு மித்ரன் என்று நாமமிட்டார்.சான்றிதழ்களில் அந்தப் பெயர் தான் இருக்கிறது.நான் ஒரு வருடத்திற்கு முன்னர் இஸ்லாம் மார்க்கத்தை தழுவினேன்.நீங்கள் நினைப்பது தவறு.எந்தப் பெண்ணையும் திருமணம் செய்து கொள்வதற்காக நான் முஸ்லீமாகவில்லை.எனக்குப் பிடித்திருந்தது அதனால் மாறினேன்.

அவன் தொடர்ந்தான்.செய்தி என்னைப் பற்றியதில்லை.எனக்கு உங்கள் தந்தையை என் சிறுவயதிலிருந்தே தெரியும்.சிறுவயதிலிருந்து என்றால் எனக்கு நினைவு தெரிந்த நாளிலிருந்து.நாங்கள் சென்னையில் திருவல்லிக்கேணியில் சில காலம் இருந்தோம்.அப்போது உங்கள் தந்தை வாரம் ஒரு முறையேனும் எங்களை வந்து பார்ப்பாராம்.பிறகு என் அன்னைக்கு ஐதராபாத்தில் வேலை கிடைத்தது.அங்குச் சென்றோம்.அப்போது எனக்கு ஐந்தாறு வயது இருக்கும்.உங்கள் தந்தையின் வருகை அதன் பின் குறைந்தது.ஆனால் வருடத்திற்கு மூன்று நான்கு முறையாவது விஜயம் செய்வார்.எனக்குச் சென்னை நினைவுகள் அதிகம் இல்லை.மங்கலாக சிலத் தருணங்கள் மட்டும் ஞாபகத்தில் இருக்கின்றன.ஸ்கூட்டரில் அவருடன் எங்கோ பாலத்தின் மீது சென்றது போன்ற ஒரு காட்சி மனதில் பதிந்திருக்கிறது.அது சென்னையாகத்தான் இருக்க வேண்டும்.ஏனேனில் ஐதராபாத்தில் அவர் வந்தால் ஆட்டோவில் அல்லது பஸ்ஸில்தான் வெளியே போவோம்.நான் ஐதராபாத்தில் அவருடன் இருந்த பொழுதுகள் கூர்மையாக நினைவில் நிற்கின்றன.எனக்கு ஏதாவது வாங்கி வருவார்.வெளியே கூட்டிப்போவார்.அத்தகைய நாட்களில் என் அம்மா அழுத்தமற்று நிம்மதியாக இருந்ததை இப்போது உணர முடிகிறது என்றான்.அவன் சொல்லிக்கொண்டிருக்கும் போது அருகில் இருக்கும் பள்ளிவாசலில் தொழுகை முடித்து சிலர் வந்ததால் கூட்டம் சேர்ந்தது.ஓரிருவர் அவனுக்கு முகமன் தெரிவித்தார்கள்.இவர் ஸ்ரீனிவாஸ் , என் நண்பர் என்று அறிமுகப்படுத்தினான்.அவர்கள் தலையசைத்து புன்னகைத்து கடந்தார்கள்.

நான் அவனைக் குழப்பமாக பார்த்தேன்.அதைப் புரிந்துகொண்டவன் தனது தோள்பட்டையை சுற்றி மாட்டியிருந்த பையிலிருந்து ஒரு காகிதக்கட்டை எடுத்தான்.அது பத்திரம் என்பது அவன் அதை விரித்த போது தெரிந்தது.முதல் பக்கத்திலேயே என் தந்தையின் கையெழுத்தை பார்த்தேன்.எனக்கு வயிற்றில் ஏதோ பற்றியிழுப்பது போல இருந்தது. நெற்றியை தடவிக்கொண்டேன்.இது என்ன என்றேன்.உயில் என்றான்.யாருடையது என்று வினவிய போது நான் சந்தேகித்தது போலவே இது உங்கள் நைனாவின் உயில் என்று கூறினான்.நான் ஒரு நொடி எழுந்து நின்றுவிட்டேன்.அவன் பதற வேண்டாம் அமருங்கள் என்றான்.நான் சுற்றும் முற்றும் பார்த்துவிட்டு மறுபடியும் உட்கார்ந்தேன்.

உங்கள் தந்தை என் தந்தையின் நண்பர்.என் தாயின் நண்பரும் தான்.இதை அவன் சற்று இழுத்து சொன்னான்.அல்லது நான் அப்படி எண்ணிக்கொண்டேன்.இந்த உயில் பத்து வருடங்களுக்கு முன்னர் எழுதப்பட்டது.அப்போது என் அம்மா உயிருடன் இருந்தார்.இது சென்னையில் வைத்து கையெழுத்து இடப்பட்டது.சாட்சிகள் உங்கள் தந்தைக்கும் என் பெற்றோருக்கும் நண்பர்களான தட்சினாமூர்த்தியும் கிருஷ்ண ராவும்.கிருஷ்ண ராவை உங்களுக்குத் தெரிந்திருக்கும்.இதில் நாலு ஏக்கர் நிலம் மித்ரனுக்கும் சென்னையில் உள்ள வீடும் கிராமத்தில் இருக்கும் இல்லமும் தனது இயற்கையான சந்ததிகளுக்கும் என்று எழுதப்பட்டுள்ளதாக சொன்னான்.அதைக் கூறிகொண்ட பத்திரத்தை என்னிடம் நீட்டினான்.வேண்டுமென்றால் பார்த்துக்கொள் என்பது போல இருந்தது அந்தச் சமிக்ஞை.அப்போது என் பெயர் மித்ரன்.நான் உங்கள் தந்தை இறந்த போது வந்திருந்தேன்.கிருஷ்ண ராவ் சொல்லியிருந்தார் என்றான்.

எனது நா சற்று வறண்டது.என்னைச் சுற்றி இருந்த அனைத்தும் மறைந்து தெரிந்தது சூன்யம்.எச்சிலைக் கூட்டி முழுங்கினேன்.கைகளை வேஷ்டியில் அழுத்தித் துடைத்தேன்.பெருங் கூட்டத்திற்கு நடுவே தந்தையை தொலைத்து விட்டு நிற்கும் சிறுவன் போல அழுகை முட்டிக் கொண்டு வந்தது.அவன் என்னைப் பார்த்து சிரிக்கவில்லை என்பது மட்டும்தான் ஆறுதலாக இருந்தது.எனக்கு அந்தத் தருணத்தில் எப்படி எதிர்வினையாற்றுவது என்று கூடத் தெரியவில்லை.எனக்கு அவன் யார் என்று தெரியாது.அவன் சொல்பவற்றின் மெய்த்தன்மையை கூட அறியேன்.ஆனால் அந்தக் கையெழுத்து எனக்குத் தெரியும்.என் நைனாவின் கையெழுத்தை என் கைரேகையை போலவே நான் அறிவேன்.அதில் இருக்கும் அந்தக் கையொப்பம் ஒரு சர்ப்பம் போல என்னை நோக்கி எழுந்து வந்தது.என் கரங்கள் வலி கொண்டு நடுங்கின.அதற்கு மேல் அங்கு இருந்தால் உதறலில் கீழே விழுந்து விடுவேன் என்று கூடத் தோன்றியது.

நான் எழுந்து கடையிலிருந்து நடக்க ஆரம்பித்தேன். அவனைத் திரும்பிப் பார்க்கவில்லை. அவன் என்னை பின் தொடராமல் தடுக்காமல் அப்படியே அமர்ந்துவிட்டான்.எனக்கு அது பெரும் நிம்மதியையும் ஆச்சரியத்தையும் அளித்தது.இருண்டிருந்தது.நான் அழுவதற்கு அது ஏதுவாக இருந்தது.நான் கண்ணீர் உதித்துக் கொண்டே நெடுஞ்சாலையில் நடந்தேன். இதெல்லாம் என்ன.நான் ஏதாவது துர்கனவு காண்கிறேனா என்ற சந்தேகம் எழுந்தது.என் பிரக்ஞை சரியாகத்தானே இருக்கிறது என்ற குழப்பம் உண்டானது.என் தந்தைக்கும் அந்த ரசூலின் அன்னைக்கும்.என் எண்ணங்கள்.எல்லாமே அசிங்கமாக இருந்தது.யாரோ பிருஷ்டத்தை தூக்கி என் முன் காண்பிப்பது போலத் தோன்றியது.என் அப்பா ஒரு பெண்ணுடன் தொடர்பில் இருந்திருக்கிறார்.அம்மே.எனக்கு அப்படியே சாலைக்குள் புதைந்து விடலாம் என்று வந்தது.மறுபடியும் ஓடிச் சென்று அந்த ரசூலின் முகத்தில் நன்றாக குத்துவிட வேண்டும் என்று ஆத்திரம் முட்டியது.அவன் சொல்வது பொய்யாக இருக்கலாம்.இருக்கலாம் தான்.இருக்க வேண்டும் என்ற விருப்பம் மேலெழுந்தது.

ஆனால் அந்தக் கையொப்பம்.அவர் தன் வேலையின் பொருட்டு வீட்டுக்கு எடுத்து வரும் கோப்புகளில் இடும் அந்தக் கிறுக்கலை நான் அருகில் நின்று பார்த்திருக்கிறேன்.நான் கடற்கரை சாலையிலிருக்கும் பொதுப்பணித்துறை அலுவலகத்திற்கு பல முறை சென்றிருக்கிறேன்.அங்கிருந்து கொண்டு கடலைப் பார்ப்பது அந்தக் காலத்தில் எத்தனை மகிழ்ச்சியை அளித்திருக்கிறது.அப்போது அவர் அறையில் அந்தக் கையெழுத்தை எத்தனை முறை பார்த்திருப்பேன்.என் பள்ளி டைரிகளில் படிவங்களில் நான் பார்த்த அந்த லிபிகள்.அதில் ஆங்கில எழுத்து ஆர் போன்ற ஒரு கோணல் வரும்.ஆனால் அவர் பெயரில் எங்கும் ஆர் இல்லை.என் பாட்டனாரின் நாமத்திலும் அப்படி எதுவும் இல்லை.அதைக் குறித்து ஒரு முறை கேட்ட போது சிரித்தார்.ஒரு வேளை அந்த ராதிகாவின் நினைவாகத்தான் ஆர் சேர்த்து கொண்டாரோ.என் தந்தைக்கு ஒரு கள்ளக் காதலி இருந்திருக்கிறாள்.அவளுக்கு என் அப்பா கள்ளக் காதலன்.

வீட்டுக்கு வந்த போது அம்மா இல்லை.அது சற்று நிம்மதியை அளித்தது.ஒரு வேளை என் தந்தை சிகரெட் பிடிப்பார் என்பதைத் தெரிந்து வைத்திருந்தது போல இதையும் அவர் அறிந்திருப்பாரோ என்ற எண்ணம் உதித்தது.இதை எல்லாம் ஊர் அறிந்தால் எத்தனை பெரிய அவமானம்.எல்லோரும் என்னைப் பார்த்து சிரிப்பார்கள்.என் செவி கேட்க என் நைனாவை கேலி பேசுவார்கள்.என் அம்மாவிற்கு இது மிகப்பெரிய துரோகம்.என் திருமணம் கூட நின்று போகக்கூடும்.ஆனால் ஒரு வேளை இது நட்பின் பொருட்டு செய்யப்பட்டதாக இருக்குமென்றால்.ஏதோ ஒரு சத்தியம் போல.பிராயச்சித்தம் போல.திரும்பக் கொடுப்பது போல.தெரியவில்லை.ஆனால் தோழமைக்காக யாரும் நாலு ஏக்கர் நிலத்தை எழுதி வைக்கமாட்டார்கள்.

உயில் எழுதப்பட்டு பத்து வருடங்களாகிறது என்றான்.இதைக்குறித்து என் தந்தை ஒரு சொல் கூட உதிர்த்ததில்லை.இப்படியா முதுகில் குத்துவார்கள்.ஒரு வேளை அதற்குப் பிறகு இன்னொரு உயில் எழுதியிருந்தால் அதில் அனைத்தும் எங்களுக்குத்தான் என்று இருந்தால் எவ்வளவு நன்றாக இருக்கும்.இப்போது அந்த நிலம் என்னை விட்டு போகிறது என்று கவலைப்படுகிறேனா அல்லது என் தந்தைக்கு இன்னொரு மகன் இருக்கிறான் என்று குறுகுகிறேனா என்று கூடத் தெரியவில்லை.அவனில் என் தந்தையின் பிம்பத்தை பார்த்தேனே.அது எனது அனுமானமா அல்லது உண்மையிலேயே அவன் என் தந்தை போலத்தான் இருக்கிறானா.

என் அப்பா இருந்திருந்தால் சட்டையை பிடித்து அவன் உன் மகனா என்று கேட்டிருக்கலாம்.அவன் தான் செத்துப் போய்விட்டானே.படுபாவி.வெளியில் செல்லும் போதெல்லாம் நன்கு இஸ்திரி செய்த வெள்ளை நிறச் சட்டையை இன் செய்து லேதர் பெல்ட்டும் அடர்த்தியான வண்ணங்களில் கால்சராயும் பாலிஷ் செய்த ஷூவும் அணிந்துகொண்டு அப்படியே பெரிய மயிராண்டி போலத்தான் போவான்.வீட்டில் கூட அந்தாளின் அறையிலிருந்து வெளியே வரும் போது தலை கலைந்து நான் பார்த்ததில்லை.தினமும் சவரம் செய்வான்.உடற்பயிற்சி செய்வான்.சிறுவயதில் சிலம்பம் கற்றான்.ஒரு கனவான் போல இருந்தானே.ஆனால் உண்மையில் சிகரெட் பிடித்திருக்கிறான்.பெண் தொடர்பு இருந்திருக்கிறது.இதோ இந்த நிலங்களை வீட்டை வாங்க எத்தனை தில்லுமுல்லுகள் செய்திருப்பானோ தெரியவில்லை.இன்னும் குடி , கூத்து என்று என்ன இழவுகள் எல்லாம் இருந்ததோ.எனக்கு என் மீதே அருவருப்பாக வந்தது.சட்டையைக் கிழிப்பது போல அவனைக் கிழித்துப் போட முடியாதே.

நான் என் அம்மா வருவதற்கு முன்னர் விளக்கை அணைத்துவிட்டு தூங்குவது போல பாவனை செய்தேன்.உறங்கிவிட்டால் எழுப்ப மாட்டார்.என்னுள் பல குரல்கள் ஒன்றோடு ஒன்று உரையாடிக்கொண்டன.எனக்குச் சாத்தியப்பட்ட நல்லூழ் மிகுந்த மனஅழுத்தம் வந்தால் அப்படியே நித்திரையில் ஆழ்ந்துவிடுவேன் என்பது தான்.கனவில் தொடர்பற்ற ஏதேதோ காட்சிகள்.அதில் ஒன்றில் என் தந்தை மலக்குவியலுக்கு மத்தியில் இருந்தார்.காலையில் துயில் கலைந்த போது இன்று அமாவாசை என்பதால் நைனாவுக்கு படைக்க வேண்டும் வாழையிலை வாங்கி வா என்றார் அம்மா.எனக்கு என் தாய் மீது ஒரு பெரிய கல்லைத் தூக்கிப்போட்டு கொல்ல வேண்டும் என்று முதல் முறையாக தோன்றியது.இவள் சரியான தத்தி.அங்கே கணவன் வேறொருத்தியுடன் கூத்தடித்திருக்கிறான்.அது தெரியாமல் அவனை வணங்கப்போகிறாளாம்.வெளியில் சென்று உமிழ் நீரை துப்பினேன்.

மதியத்திற்கு மேல் சாப்பிட்டுவிட்டு அந்தப் பெண் வீட்டார் சொன்ன வக்கீலை போய்ப் பார்ப்போம் என்று அம்மா பேசத் தொடங்கினார்.நான் தலையை மட்டும் வேகமாக ஆட்டிவிட்டு பக்கத்து வீட்டில் பைக்கை வாங்கிக் கொண்டு வெளியில் போனேன்.எனக்கு உண்மையில் எங்கு போவது என்று கூடத் தெரியவில்லை.அவன் அந்த ரசூலின் போன் நம்பரை கூட நான் வாங்கவில்லை.முந்தைய நாள் சென்ற கடைக்கே மறுபடியும் சென்றேன்.அவன் அங்கு தென்படுவான் என்று ஏனோ எனக்குத் தோன்றியது.அவன் அங்கு இல்லை.எதிரில் இருந்த பள்ளிவாசலில் அவனைக் குறித்து விசாரிக்கலாம் என்ற எண்ணம் உதித்தது.அன்று வெள்ளிக்கிழமை.ஒரு வேளை மதியத் தொழுகைக்கு அவன் வரக்கூடும்.இவன் சென்னையில் பிறந்திருக்கிறான்.பின்னர் ஐதராபாத்தில் வளர்ந்திருக்கிறான்.அப்படியென்றால் இந்த ஊரில் என்ன செய்கிறான்.அதுவும் புரியவில்லை.கிருஷ்ண ராவை அழைத்து பேசலாம் என்று நினைத்தேன்.என் தந்தையின் பல்லாண்டு நண்பர்.

ஆனால் அவருடன் பேசி அவரும் அதை ஊர்ஜிதப் படுத்தினால் அதை மெல்வது இன்னும் கடினமானதாக மாறும்.மேலும் இதையெல்லாம் எங்களிடமிருந்து மறைத்திருந்ததால் அவர் மீதும் ஆழமான கசப்பு எழுந்தது.வண்டியில் இலக்கில்லாமல் சிறிது நேரம் சுற்றினேன்.வாழையிலையை வாங்கிக் கொண்டு வீடு திரும்பினேன்.அமாவாசை என்றால் என் அன்னைக்கு காலையில் சாப்பிடக் கூடாது.தலை குளிக்க வேண்டும்.வெங்காயம் பூண்டு இவை எதையும் உணவில் சேர்க்கமாட்டார்.அதனால் சாம்பார் இருக்காது.மோர் குழம்பும் சேப்பங்கிழங்கு பொரியலும் வடை பாயசாமும் செய்து என் தந்தையை வணங்கிவிட்டு எனக்கு உணவு பரிமாறினார்.இவருக்கு இதெல்லாம் தெரிய வந்தாலும் இது போலத்தான் நடந்து கொள்வாரா என்று அவரையே பார்த்துக் கொண்டிருந்தேன்.என்னடா புதுசா பாக்குற மாதிரி அம்மாவைப் பாக்குறே என்று கேட்டுவிட்டு போய்விட்டார்.

நன்கு சாயக்கூடிய நாற்காலியை எடுத்து வீட்டுக்குப் பின்புறம் போட்டு அமர்ந்தேன்.மாமரத்தில் அடர்த்தியான பச்சை இலைகள்.காய்கள் இதோ விழப் போகிறேன் என்பது போல தொங்கிக் கொண்டிருந்தன.சலனமற்று கிடந்தது பொழுது.அப்படியே சிறிது கண் அயர்ந்தேன்.எங்கோ ஒரு நாய் குரைப்பது கேட்டு திடுக்கிட்டு எழுந்தேன்.தொலைவில் என் அம்மா பக்கத்து வீட்டாருடன் பேசிக் கொண்டிருந்தது தெரிந்தது.அவர் பேசிக்கொண்டிருந்த இடத்திற்கு பின்னால் வலது பக்கமாக அரை கீலோ மீட்டர் நடந்தால் எங்கள் பூமி.எங்கள் பூமி.இனி அது அவனுடையது.அந்த நிலம் என் தந்தை சம்பாதித்தது.அதை அவர் எப்படி அடைந்தார் என்பதெல்லாம் யாருக்கும் தெரியாது.அதை எவருக்கும் கொடுக்கும் உரிமை அவருக்கு இருக்கிறது.இதோ குரைத்துக் கொண்டிருக்கும் இந்த நாயிற்கு கூட எழுதி வைக்கலாம்.ரசூலுக்கு எழுதியிருக்கிறார்.ஏன் எழுதினார்.என்ன காரணம்.இதை எல்லாம் எத்தனை தூரம் துரத்த முடியும்.துரத்தினாலும் என்ன அறிந்து விட முடியும்.ஏதேதோ எண்ணங்கள்.அடர்த்தியான பச்சை நிற இலைகளின் ஊடே வெயில் நடனமிட்டது.எல்லாம் எளிதாக தெரிந்தது.ஆனால் அத்தனை எளிது இல்லை என்றும் தெரிந்தது.

பொதுவாக வேலையில்லாத நாட்களில் நான் அலைபேசியின் ஒலியை மட்டுறுத்தி வைத்திருப்பேன்.கீழே வைத்திருந்த கைப்பேசியை எடுத்துப் பார்த்தேன்.தொடர்ந்து ஒரே எண்ணிலிருந்து பல அழைப்புகள்.நான் ரசூல் என்று தொடங்கிய நிறைய குறுஞ்செய்திகள்.இவனுக்கு என்னை நெருங்குவது மிக எளிதாக இருக்கிறது.அவனுடன் பேசும் விருப்பம் இருக்கவில்லை.அதனால் அது என் தந்தையின் கையெழுத்துதான் என்றால் அதன் பின் எனக்கு சொல்ல ஒன்றுமில்லை.பத்திரம் என்னிடம் தான் இருக்கிறது.வந்து வாங்கிக்கொள்.விற்று காசாக்கி நீயும் குடித்து கூத்தடித்து செத்துப்போ என்று குறுஞ்செய்தி அனுப்பினேன்.

அப்படியில்லை.அது என் நோக்கம் இல்லை.நான் உங்களை மறுபடியும் சந்திக்க முடிந்தால் விரிவாக சொல்ல முடியும் என்றான்.நாளை நான் உங்களை ஓரிடத்திற்கு அழைத்து செல்ல வேண்டும் என்று வேறு தொடர்ந்தான்.எனக்கு உன்னை மறுபடியும் பார்க்க விருப்பமில்லை.வேண்டுமென்றால் கிருஷ்ண ராவிடம் பத்திரங்களை கொடுத்து விடுகிறேன். நான் எங்கு கையொப்பம் ஈட வேண்டும் என்று சொல்.அதற்கு மேல் பேச ஒன்றுமில்லை என்று பதில் எழுதினேன்.

ஒரு முறை சந்திக்க விரும்புகிறேன்.ஒரு முறை மட்டும்.தயவுசெய்து பரிசீலியுங்கள்.அதற்கு மேல் உங்கள் விருப்பம் என்று சுருக்கமாக எழுதியிருந்தான்.துயர் தொனித்த வரி.இதைக் குறித்து இதற்கு மேல் சிந்திக்க ஒன்றுமில்லை.அது என் தந்தை தன் சுயநினைவுடன் ஈட்ட கையொப்பம்தான்.பூர்விக நிலம் இல்லை.அதனால் அதைப்பற்றி இனி குழம்பத் தேவையில்லை என்ற முடிவுக்கு வந்திருந்தேன்.எனக்கு அவன் அழைக்கும் இடத்திற்கு போவதில் உண்மையில் ஆர்வமில்லை.ஆனால் செல்வதால் ஒன்றும் குறைந்துவிடப்போவதும் இல்லை தான்.போய் வரலாம் என்று தீர்மானித்தேன்.நாளை சந்திக்கலாம் என்று சொன்னதற்கு மகிழ்ச்சி நான் வந்து காலை எட்டு மணிக்கு அழைத்து போகிறேன் என்றான்.

அவனது மோட்டார் சைக்களில் போனோம்.அவன் எதுவும் பேசவில்லை.நானும் எங்கே போகிறோம் எதுக்குப் போகிறோம் என்று கேட்கவில்லை.சனிக்கிழமை காலை என்பதால் சாலையில் அதிக வண்டிகள் இல்லை.இளங்கதிர்.அவன் நான்காவது கீயரில் சீரான வேகத்தில் வண்டியை செலுத்தினான்.அடிக்கடி பிரேக்கும் போடவில்லை.அக்ஸிலேட்டரையும் கூட்டவில்லை.அப்படியே நிறைய தூரம் போனான்.சில மணித்தியாலங்களில் வண்டி நான் அவன் எல்லாம் ஒன்றாகிவிட்டது போன்றோர் உணர்வு.பண்ருட்டியை நெருங்கும் முன்பு ஒரு சாலையோரக் கடையில் நிறுத்தினான்.எங்கிருந்தோ திரும்பி வந்தது போல இருந்தது.

“நீங்க டிபன் சாப்பிடுறீங்களா.இல்ல டீயா”

“ம்.என்னது”

“இல்ல நீங்க”

“எனக்கு டீ போதும்”

இரண்டு டீ சொல்லிவிட்டு என்னருகில் வந்து நின்றான்.

“எங்க போறோம்”

“நீங்க இப்பத்தான் கேக்குறீங்க”

“இப்பத்தான் கேக்கனும்னு தோனிச்சு”

“எனக்குத் தெரிஞ்ச ஒருத்தர் கடலூர்ல இருக்கார்.அவரைச் சந்திச்சா நான் எதுக்கு உங்களப் பாக்க வந்தேன்னு உங்களுக்குப் புரியும்”

“என்ன பொடி வைச்சு பேசுறீங்க”

“அப்படில்லாம் ஒண்ணுமில்ல.நீங்க பாருங்க”

அவன் அதன் பின் ஒன்றும் சொல்லவில்லை.எனக்கும் நச்சரிக்கத் தோன்றவில்லை.அவன் வண்டியை கடலூர் நோக்கி விட்டான்.என் தந்தை பிஎஸ்சி படித்த போது பண்ருட்டியிலிருந்து கடலூருக்கு சைக்கிளில் போய் வருவார்.பஸ்ஸூக்கு பணம் இருக்காது.இத்தனை தூரம் தினமும் இருமுறை மூன்று வருடங்கள் சென்று வந்திருக்கிறார்.பரீட்சை நாட்களில் கூட சாப்பிட ஒன்றும் இருக்காது என்று சொன்னது நினைவுக்கு வந்தது.அவன் கடலூர் மத்திய சிறைச்சாலையில் நிறுத்திய போது எனக்கு அதிர்ச்சியாக இருந்தது.இங்குதான் ஒருத்தரை பார்க்கப் போகிறோம் என்றான்.

“உங்களுக்குத் தெரிஞ்சவரா”

“இல்ல.தெரிஞ்சுகிட்டவரு”

“புரியல”

“நான் சொல்றேன்”

அவன் எனக்கும் சேர்ந்து முன்பே அனுமதி வாங்கியிருந்ததை அப்போது தான் அறிந்தேன்.தன் தோள்பட்டையை சுற்றி மாட்டியிருந்த பையிலிருந்து விசாரணைக் கைதியை பார்ப்பதற்கான அனுமதிப் படிவங்களை கொடுத்தான்.அவனுக்கு என் ஆதார் எண் கூட தெரிந்திருந்தது.இதெல்லாம் எப்படிப் பெற்றாய் என்று கேட்ட போது அவன் அதென்ன பெரிய விஷயம் என்பது போல பார்த்தான்.அலைபேசிகளை ஒப்படைத்தோம்.சோதனை செய்து விட்டு உள்ளே விட்டார்கள்.வார்டன் அவனை நினைவு கூர்ந்து பேசினார்.எங்களைப் போல கைதிகளைப் பார்க்க பத்து பதினைந்து பேர் வந்திருந்தனர்.அரை மணி நேரம் பேசலாம்.எல்லோருக்கும் ஒரே கால அளவு தான்.எங்களுக்கும் கைதிகளுக்கும் மத்தியில் மூன்று அடி இடைவெளி இருந்தது.இரு பக்கமும் ஆளுயர இரும்புக் கம்பித் தடுப்புகள்.எங்களைப் பார்க்க வந்தது ஒரு இளைஞன்.லுங்கியும் சட்டையும் அணிந்திருந்தான்.அவனுக்கு இருபத்தியைந்து வயது இருக்கும்.ரசூலை நலம் விசாரித்தான்.அனைத்தையும் சத்தமாக பேச வேண்டியிருந்தது.

உங்களுக்கு வழக்கறிஞர் ஒருவரை ஏற்பாடு செய்திருக்கிறேன்.விசாரணைக் கைதியாக நான்காண்டுகளுக்கு மேலாக இருந்து விட்டதால் ஜாமீன் வாங்கிவிடலாம்.ஷூரிட்டி செலுத்த வேண்டியிருந்தால் அதற்கும் நாங்கள் உதவுவோம் என்று அவனிடம் கூறிக் கொண்டிருந்தான்.எங்க வாப்பாவே என்னை வந்து பார்த்து ஓராண்டுக்கு மேல் ஆகிறது.எல்லோரும் என்னை மறந்து விட்டார்கள் என்று அவன் சற்று குழறலாக சொன்னான்.ரசூல் பதிலுக்கு ஆறுதலாக எதுவும் சொல்லாமல் அமைதியாக நின்றான்.பின்னர் கிளம்பும் போது நம்பிக்கையோடு இருங்கள் என்று சொன்னான்.அவன் தலையசைத்து புறப்பட்டான்.நாங்கள் வெளியே வந்தோம்.

நான் ஜேஎன்யூல பிஹெச்டி செய்கிறேன்.இந்தியாவில் முகலாயர் காலத்திலிருந்து சிறைச்சாலைகள் எப்படி பரிணமித்து வந்திருக்கின்றன என்றும் அது எப்படி வெகு மக்களுக்கும் அதிகார வர்க்கத்திற்கும் மற்றமையை உருவாக்கிக் கொடுக்கிறது என்றும் அதன் வழி எவ்வாறு அரசு முற்றதிகாரம் நோக்கி பயனிக்கிறது என்றும் நான் ஆராய்ச்சி செய்து வருகிறேன்.அதன் ஒரு பகுதியாக பல சிறைச்சாலைகளுக்கு செல்கிறேன்.ஆராய்ச்சியின் பொருட்டு வரும் போது வார்டன் முன்னிலையில் சிலருடன் நேரடியாக அமர்ந்து பேச முடியும்.அப்படி இங்கே ஏதேர்ச்சையாக சிறைச்சாலையில் சந்தித்த ஒருவனைத்தான் இன்று மறுபடியும் சந்தித்தோம்.இந்தியாவில் சிறைச்சாலைகளில் அதிகம் இருப்போர் எஸ்சிகளும் எஸ்டிகளும் இஸ்லாமியர்களும்தான் என்றான்.

காலையிலிருந்து டீ தவிர எதுவும் சாப்பிடாததால் நல்ல பசி. அவன் விரும்பினால் அசைவம் சாப்பிடலாம் என்றேன்.இல்லை நான் அசைவம் அதிகம் சாப்பிடுவதில்லை என்று கூறினான்.நாங்கள் மஞ்சக்குப்பத்தில் இருந்த ஏதோ ஒரு பவன் ஹோட்டலுக்கு போனோம்..இருவருக்கும் மீல்ஸ் சொல்லி டோக்கன் வாங்கிக்கொண்டு அமர்ந்தோம்.அவன் தொடர்ந்து பேசினான்.

இப்போது நாம் பார்த்தவனின் பெயர் ஜாபர்.குறிஞ்சிப்பாடியைச் சேர்ந்தவன்.அவனின் தந்தை மாட்டுக்கறி கடை வைத்திருக்கிறார்.இவனது தந்தையை ஒருவன் தரக்குறைவாக பேசிவிட்டான்.இவன் அடித்துவிட்டான்.அந்தாள் இரண்டு நாட்களில் மாரடைப்பால் இறந்து விட்டான்.இவன் செய்தது எல்லாம் கன்னத்தில் ஒரு அறை விட்டதுதான்.அந்தாளுக்கு வயது ஐம்பது இருக்கும்.இவன் மீது வெறும் அடிதடி வழக்கு தான் பதிவு செய்திருக்க வேண்டும்.ஆனால் கொலைப்பிரிவும் சேர்த்து பதிந்து விட்டார்கள்.அப்போது கைது செய்யப்பட்டு சிறைக்கு வந்தவன்தான்.நான்காண்டுகள் ஆகிவிட்டன.ஜாமீன் கூட கிடைக்கவில்லை.குற்றவியல் நீதிமன்றமும் செசன்ஸ் நீதிமன்றமும் பிணை தர மறுத்துவிட்டதால் இப்போது உயர்நீதிமன்றம் செல்ல வேண்டும்.வழக்கு விசாரணையும் மந்தகதியில் போய்க்கொண்டிருக்கிறது.ஆனால் அவரின் தந்தைக்கு இதற்கு மேல் அந்த வழக்கை நடத்த வழி தெரியாமல் திக்கற்று நிற்கிறார்.பணமும் இல்லை.இது போல இந்தியாவில் எண்ணற்ற கைதிகள் இருக்கிறார்கள்.இதில் முஸ்லீம்களும் பட்டியலினத்தவர்களும் பழங்குடியினரும் அதிகம்.ஐம்பது சதவீகதத்தினருக்கும் மேல்.

நான் என் ஆராய்ச்சியின் பொருட்டு ஜாபர் போன்றவர்களை சந்தித்த போது இவர்களுக்கு ஒரு அமைப்பும் செலவிட பணமும் இருந்தால் உதவியாக இருக்கும் என்று நினைத்தேன்.அப்போது தான் இந்த உயில் ஞாபகம் வந்தது.அப்படித்தான் உங்களை வந்து சந்தித்தேன் என்றான்.கதை எங்கெல்லாமோ போகிறது என்று நினைத்துக்கொண்டேன்.அவன் சப்ளையரிடம் இன்னும் கொஞ்சம் உருளைக்கிழங்கு பொரியலை எடுத்து வரச் சொன்னான்.

நாங்கள் உணவருந்திவிட்டு வெளியில் வந்தோம்.பீடா ஸ்டால் இருந்தது.அவனுக்கு வேண்டுமா என்று கேட்டேன்.இல்லை என்று தலையாட்டினான்.நான் ஒரு ஸ்வீட் பீடா வாங்கி வாயில் குதப்பிக் கொண்டேன்.அவன் பைக்கை எடுத்தான்.மதியம் மணி ஒன்றிருக்கும்.நாங்கள் அதன் பின் அதிகம் பேசிக்கொள்ளவில்லை.பண்ருட்டி அருகே வந்த போது காலையில் தேநீர் குடித்த கடையிலேயே நிறுத்தினான்.எனக்கு இப்போது வெறும் டீ என்று சொன்னேன்.இருவரும் ஒரு பெஞ்சில் அமர்ந்து கொண்டோம்.அது அங்குசெட்டிபாளையம் என்ற ஊர்.எனக்கு இங்கு உறவினர்கள் இருந்தார்கள்.எனக்கு சித்தப்பா முறை வரும் ஒருவருக்கு இங்கு நிலம் இருந்தது.என் தந்தையுடன் பிறந்த சகோதரி அதாவது என் அத்தை இங்கு வாழ்ந்த போது சிறுவயதில் வந்திருக்கிறேன்.இப்போது எனக்கு அதிகம் அடையாளம் தெரியவில்லை.

எனக்கு ஏன் உங்கள் தந்தை நாலு ஏக்கர் நிலத்தை எழுதி வைத்தார் என்ற கேள்வி உங்களிடம் இருக்கிறது தானே என்றான்.ஆமாம் என்றேன்.அவன் தன் முகத்தை பக்கவாட்டில் என்னை நோக்கித் திருப்பி உங்கள் தந்தை என் தந்தை இல்லை என்றான்.என் முகம் சட்டென்று சுருங்கியது.என் தந்தை ரஹீம்.சட்டப்படியான தந்தையும் அவர் தான்.உயிரியல் தந்தையும் அவர் தான் என்றான்.நான் அமைதி காத்தேன்.பின்னர் ஏன் எனக்கு அவர் இந்தளவு விலை போகக் கூடிய நிலத்தை எழுதி வைத்தார் என்ற கேள்வி உங்களுக்கு எழுலாம் என்று சொல்லி நிறுத்திக்கொண்டான்.நாங்கள் இருவரும் டீ குடித்து முடித்திருந்தோம்.பணத்தை கொடுத்துவிட்டு கிளாஸை அங்கு வைத்துவிட்டு என்னைப் பார்த்து சிறிது நடப்போமா என்றான்.இந்த வெயிலிலா என்றேன்.அவன் இல்லை இங்கு அப்படியே கொஞ்ச தூரம் நடந்து வலது பக்கம் திரும்பினால் ஒரு மசூதி இருக்கிறது.அங்கு போயி அமரலாம் என்றான்.நானும் அவனும் பைக்கை அங்கேயே விட்டுவிட்டு நடந்தோம்.பள்ளிவாசலுக்கு வெளியே அதன் வளாகத்தில் சிமெண்ட் பெஞ்சுகள் இருந்தன.மஸ்ஜிதிலிருந்து வெளியே வந்த மெளலவி ரசூலைப் பார்த்து வணக்கம் சொல்லி இங்கே என்ன என்று விசாரித்தார்.இந்தப் பக்கமாக வேலை இருந்தததாகவும் சிறிது நேரம் இங்கே இளைப்பாறி விட்டு போகலாம் என்று வந்தததாகவும் சொல்லிக் கொண்டிருந்தான்.அவர் போய்விட்டார்.

“உங்களுக்கு நிறைய பேரைத் தெரிஞ்சிருக்கு”

“இல்ல ரிசர்ச்சுக்காக இந்த டிஸ்டிரிக்ட்டுக்கு அடிக்கடி வந்து போறேன்”

“ஏன் இந்த ஊர்”

“எங்க அம்மா இங்க தான் புறந்தாங்க.கடலூர்.”

“ஓ”

“வாங்க அங்க உட்காரலாம்.நிழலா இருக்குது”

வேப்பமரத்தின் கீழ் இருந்த சிமெண்ட் பெஞ்சில் அமர்ந்தோம்.என் பெற்றோருக்கும் உங்கள் தந்தைக்கும் கல்லூரியில் தான் அறிமுகம்.என் அப்பாவும் அம்மாவும் கல்லூரியில் காதலித்து படிப்பு முடிந்த உடனே திருமணம் செய்து கொண்டார்கள்.இரு வீட்டாரும் கடும் எதிர்ப்பு தெரிவித்தனர்.நான் பிறந்த ஒரு வருடத்தில் என் தந்தை சாலை விபத்தில் இறந்தார் என்று சொல்லியிருந்தேன் இல்லையா.அவர் இறந்தப் பின்னர் என் அன்னைக்கு யாருமில்லை.யாரும் உதவிக்கு வரவில்லை.உங்கள் தந்தையும் கிருஷ்ண ராவும்தான் அவரது உடலை மருத்துவமனையிலிருந்து பெறுவதிலிருந்து இறுதிச்சடங்குகள் வரை அனைத்தையும் நடத்தினார்கள்.

திருவல்லிக்கேணியில் நாங்கள் இருந்த போது உங்கள் தந்தை வாரம் ஒரு முறை தேவையான காய்கறிகள் மளிகைப்பொருட்கள் வாங்கிக் கொடுத்து விட்டுப் போவாராம்.என் அம்மா சொல்லியிருக்கிறார்.அப்போது அவருக்கு திருமணம் ஆகவில்லை.வேலூரில் இருந்தார்.எனக்கு இந்த உயில் விஷயம் பல வருடங்களாகவே உறுத்திக்கொண்டிருந்தது.உங்களுக்கு இருக்கும் பல கேள்விகள் எனக்கும் இருந்தன.ஒரு முறை என் அம்மாவிடம் நான் யாருக்கு பிறந்தேன் என்று கேட்டுவிட்டேன்.அதைச் சொல்லும் போது அவன் உதட்டை கடித்துக்கொண்டான்.என் அம்மா துடித்துவிட்டார்.

நான் அந்தக் கேள்வியை கேட்டிருக்கக்கூடாது.ஆனால் கேட்டுத் தொலைத்துவிட்டேன்.அவர் சொன்னார்.அடேய்.ரஹீமிற்கும் எனக்குமான தோழமையின் பிறப்படா நீ.அதனால் தான் உனக்கு மித்ரன் என்று பெயர் வைத்தோம்.எங்கள் மித்ருடா நீ.எனக்கும் ஜெகன்னாதனுக்குமான உறவு எத்தகையது என்பதை நான் யாருக்கும் விளக்கத் தேவையில்லை.உனக்கும் தான்.என் பையனுக்கு நீங்கள் ஏதாவது செய்யுங்கள் என்று நான் ஒன்றும் ஜெகனிடம் யாசிக்கவில்லை.இதை எனக்காகவோ உனக்காகவோ அவர் செய்யவில்லை.அவரது நண்பன் ரஹீமிற்காக செய்தார்.இப்படி ஒரு எண்ணத்துடன்தான் என்னை அம்மா என்று இத்தனை நாள் அழைத்தாயா என்று சொல்லி நிறைய நேரம் அழுதார்.நான் எப்போதும் அதன் பின் அவரிடம் உங்கள் தந்தையைப் பற்றி பேசவில்லை.

உண்மையில் அவர்களின் உறவு எத்தகையது.அது வெறும் நட்பா அல்லது அவர்கள் இருவர் மத்தியில் அதற்கும் மேல் ஆழமான பற்று இருந்ததா என்று எனக்குத் தெரியாது.அதைக் குறித்து சிந்திப்பதில் பொருளில்லை என்று என் அன்னை அன்று கண் கலங்கிய போது எனக்குப் புரிந்தது.அவ்வளவுதான் சொல்ல முடியும்.நான் இஸ்லாத்திற்கு மாறிய போது ரசூல் என்ற பெயர் சூட்டிக்கொண்டேன்.அவர் வைத்த மித்ரன் என்ற பெயரை விடுவது சற்று கடினமாக இருந்தது.

எங்க அம்மா பாவம்.கடினமான வாழ்வை எதிர்கொண்டு தனியாக என்னை வளர்த்தார் என்று உள்ளங்கையை தைய்த்துக்கொண்டே சொன்னான்.என் அம்மாவின் பெற்றோர் மட்டும் அல்ல உடன் பிறந்த சகோதரிகள் கூட அவரிடமிருந்து விலகி விட்டனர்.பின்னர் எப்போதும் அவர்கள் ப்ரியத்துடன் ஒரு சொல் பேசியதில்லை.அதில் என் அம்மாவின் தங்கை ஒருவர் அவர்களது பெற்றோரைக்கு துயரத்தையும் அவமானத்தையும் அளித்ததால்தான் என் அப்பா அற்பாயுளில் போய் விட்டார் என்று என் அன்னையிடமே தொலைபேசியில் பேசும் போது சொல்லியிருக்கிறார்.தகிக்கும் வெயிலில் நடந்தவருக்கு குடையாக இருந்தவர் உங்கள் தந்தை.நான் அப்படித்தான் எண்ணிக்கொள்கிறேன்.

எனக்கு சட்டென்று தொண்டையில் ஏதோ வலி ஏற்பட்டது.என்னை அறியாமல் கண்ணீர் பொத்துக் கொண்டு வந்தது.அவன் என் தோளின் மீது தன் கரத்தை வைத்தான்.கர்சீப் எடுத்து முகத்தை அழுத்தித் துடைத்தேன்.என் தந்தை ரஹீமின் மகனுக்குத்தான் அந்த நாலு ஏக்கரை கொடுக்க வேண்டும் என்று விரும்பியிருக்கிறார்.அது தான் சட்டப்படியும் செல்லும்.அப்படியே செய்யலாம் என்று மூக்கை உறிஞ்சிக்கொண்டே சொன்னேன்.அவன் அது என் நோக்கம் அல்ல என்றான்.

“உங்க நோக்கம் இங்க முக்கியமில்லையே.சட்டம் என்ன சொல்லுதுங்கறது தானே முக்கியம்”

“சட்டம் எல்லாம் இருக்கட்டும்.அந்த வில் இல்லாட்டி உங்களுக்கும் உங்க அம்மாவுக்கும் உங்க அக்காவுக்கும் தான் அந்த சொத்தின் உரிமை.இப்போ அதுல நாலாவதா நானும் இருக்கேன்னு வைச்சுக்கலாம்”

“புரியல”

“நான் அந்த சொத்தை பறிச்சிக்கிட்டு போக வரல.நான் இதுல ஒரு பங்குத்தாரரா இருந்தா போதும்”

“ஆனா வில்லில் அந்த நிலம் முழுசும் உங்களுக்குத்தான் தானே இருக்கு”

உண்மை தான்.அந்த நிலத்திற்கு ஒரு வேளை நான் முழு உரிமைக்காக முயன்றால் நீங்கள் அதை மறுத்து நீதிமன்றம் போனால் அந்த வழக்கு முடியும் போது நாம் இருவரும் ஏழுபது வயதைக் கடந்திருப்போம் என்று சொன்னான்.ஆனால் நான் நீதிமன்றம் போகப் போவதில்லை.அது என் தந்தையின் கையொப்பம் தான்.அதனால் கோர்ட்டுக்குப் போவதில் அர்த்தம் இல்லை என்றேன்.

“அந்த வில்லை ரெஜிஸ்டர் செய்யலை”

“வில்லை ரெஜிஸ்டர் செய்யனும்ன்னு அவசியமில்ல”

“கரெக்ட்.பதிவு செய்யத் தேவை இல்லைதான்”

“அப்புறம் என்ன.இதெ இத்தோடு விட்டுவிடுவோம்.”

“உங்க கல்யாணம் நின்னுப் போலாம்”

“அதுக்கு நீங்க என்ன பண்ண முடியும்.எங்க அப்பாவுக்கே அந்தக் கவலை இல்ல”

“ஆனால் உங்க அம்மாவுக்கு இது தெரிஞ்சா”

“என்ன செய்ய முடியும்.தெரிஞ்சுதானே ஆகணும்”

“அவங்க இதை தாங்கிக்குவாங்களா”

“எங்க நைனா இறந்ததையே தாங்கிக்கிட்டாங்க.இது என்ன”

“ஆனால் இது துரோகம் மாதிரி இருக்கமே.அதெ ஏத்துக்குறது கஷ்டம் இல்லையா”

“அதுக்கு என்ன செய்ய முடியும்.ஏத்துக்கிட்டுத்தான் ஆகனும்”

நான் உருவாக்க விரும்பும் அமைப்பிற்கு எனக்கு கொஞ்சம் பணம் வேண்டும்.இந்த நிலத்தின் மீது எனக்கு உரிமை இருக்கிறது.அதைப் பயன்படுத்திக் கொள்ள விரும்புகிறேன்.ஆனால் அதே நேரத்தில் உங்கள் அம்மாவை கொலை செய்து உங்கள் திருமணத்தை நிறுத்தி உங்க சிஸ்டரை அவங்க வீட்டு ஆளுங்க மத்தியில அவமானப்படுத்தி அதைப் பெற விரும்பவில்லை.அவ்வளவுதான் என்றான்.அவன் அவ்வளவுதான் என்ற வார்த்தையை அடிக்கடி பயன்படுத்தினான்.

என் அம்மா பற்றி எங்களைப் பற்றி உங்களுக்கு என்ன கரிசனம்.என் அப்பாவின் நோக்கம் உங்களுக்கு முக்கியமில்லையா என்ற எனது கேள்விக்கு இறந்து போனவர்களை விட இருப்பவர்கள் தான் பிரதானம் என்று சட்டென்று சொன்னான்.

ஆனால் இதையெல்லாம் நீங்கள் கடலூர் கூட்டிப் போய் அந்தச் சிறைச்சாலையில் ஜாபரை அறிமுகப்படுத்தித்தான் சொல்ல வேண்டும் என்ற அவசியமே இல்லை.உங்களுக்குப் பணம் தேவைப்படுகிறது.அதை வைத்துக் கொண்டு நீங்கள் என்ன செய்ய விரும்புகிறீர்கள் என்பது உங்கள் முடிவு.நீங்கள் நோபலான ஒரு விஷயத்திற்கு போராடுகிறீர்கள் என்ற பிம்பத்தை உருவாக்க முனைவது போல எனக்குத் தோன்றுகிறது என்றேன்.

எனக்கு இந்தத் தேவை இல்லாவிட்டால் நான் உங்களைத் தொந்தரவு செய்திருக்க மாட்டேன்.அது நிச்சயம்.அதனால் தான் அழைத்துப் போனேன்.பொது நலத்தின் பொருட்டு போராடும் முற்போக்காளனாக என்னைக் காட்டிக் கொள்கிறேன் என்று நீங்கள் நினைத்தால் அதைப் பற்றி சொல்ல எனக்கு ஒன்றுமில்லை.நான் எப்போதும் எனக்குப் பிடித்ததை எதனோடு என்னை என்னால் முழுமையாக பிணைத்துக் கொள்ள முடிகிறதோ அதைச் செய்கிறேன்.அவ்வளவுதான்.அந்த உயிலை உண்மையில் நான் உங்களிடம் காட்ட வேண்டும் என்று நினைக்கவில்லை.இரண்டு கோடிக்கும் மேல் போகும் என்பது எனக்குத் தெரியும்.ஆனால் அந்த உயிலை கிழித்துப் போடவும் இல்லை.ஒரு குழப்பம் இருந்து கொண்டே இருந்தது.இந்த அமைப்பு எண்ணம் தோன்றிய போது முதலில் கிருஷ்ண ராவை உங்களிடம் பேசச் சொன்னேன்.அவர் அசெளகரியமாக உணர்ந்தார்.எனக்கும் உங்களிடம் இதைக் குறித்து எப்படி தொடங்குவது என்பது மிகுந்த அச்சத்தை அளித்தது.யாரும் உடைந்துவிடக்கூடிய விஷயம் தான் இது.அதனால் முதலில் ஒரு மின்னஞ்சல்லை அனுப்பிப் பார்த்தேன்.நீங்கள் பதில் எதுவும் அனுப்பவில்லை.பிறகு நீங்கள் இங்கு வந்திருக்கிறீர்கள் என்று தெரிந்து போது நானும் இங்கு இருந்ததால் இப்போதே பேசிவிடலாம் என்று முடிவு செய்தேன்.சட்டென்று எடுத்த முடிவு தான்.

“இப்படியான அமைப்புகள் ஏற்கனவே நிறைய இருக்குமே”

“இருக்கலாம்.ஆனா இன்னும் ஜாபர் உள்ளதான் இருக்கான்.நான் என்னால முடிஞ்சதை செய்யனும்னு நினைக்கிறேன்”

“என்ன பங்கை எதிர்பார்க்குறீங்க”

“நாலுல ஒரு பங்கு”

“நான் நிலத்தை விக்கப் போறேன்னு யாராவது உங்களுக்கு சொன்னாங்களா”

“நீங்க அந்த ஸ்ரீதரனுக்கு தருவீங்க அப்படிங்கறது என்னோட ஊகம்”

“ஏன் அப்படி சொல்றீங்க”

“உங்களுக்கு நிலத்தை வைச்சிக்கிட்டு இருக்க விருப்பமில்ல”

“எப்படித் தெரியும்”

நீங்கள் சற்று சோம்பல் குணம் கொண்டவர்.அதனால் அந்த முடிவுக்குத்தான் வருவீர்கள் என்பது என் அனுமானம் என்றான்.அவன் இதைச் சொல்லும் போது இளிக்கவில்லை.அவன் எப்போதும் எதற்கும் இளிக்கவில்லை என்பதை அப்போது நினைவுக் கூர்ந்தேன்.அதன் பின் நான் ஒன்றும் பேசவில்லை.சிறிது நேரம் அவனையே பார்த்துக்கொண்டு இருந்தேன்.அவன் அப்படி இப்படி பேராக்கு பார்த்தான்.

புறப்படலாம் என்றேன்.நாங்கள் நடந்து வரும் போது நீங்கள் திருமணம் செய்து கொள்ளப்போகும் பெண்ணின் பெயர் என்ன என்று கேட்டான்.ஹேமாவதி என்றேன்.ஹேமாவதி என்று தனக்குள் ஒரு முறை சொல்லிக்கொண்டவன் , நல்ல பெயர், அந்தப் பெயரில் இருக்கும் ஓசையைக் கவனித்தீர்களா என்று கேட்டான்.என்ன ஓசை என்றதற்கு Stream of Water – சலசலத்து செல்லும் நீரின் ஒலி அந்தப் பெயரில் இருக்கிறது என்றான்.நான் புன்னகைத்தேன்.இருவரும் பைக் இருந்த இடத்திற்கு வந்தோம்.பைக்கை நான் ஓட்டுகிறேன் என்றேன்.அவன் சாவியை கொடுத்தான்.சீட் வெயிலில் கொதித்தது.டீக்கடையில் ஒரு கிளாஸ் தண்ணீர் வாங்கிக் குடித்தேன்.சிறிது நீரை சீட்டில் தெளித்து துடைத்தப்பின் வண்டியை எடுத்தேன்.வீடு நோக்கி புறப்பட்டோம்.

- மணல் வீடு இதழில் பிரசுரமான சிறுகதை 

உடைந்து விழுந்த மேகம்

 

ஜான் மரணமடைந்த செய்தி எனக்குத் தெரிவிக்கப்பட்டது. எண்பது வயதில் இறப்பது அத்தனை வருத்தம் தரும் செய்தி அல்ல. ஆனால் ஜானின் மரணம் எனக்குத் தொந்தரவு அளித்தது.அவனது  இன்மைச்செய்தி தொலைக்காட்சிகளில் ஒளிபரப்பப்பட்டது.அவனது பள்ளிப் பருவம் ,அவனது அரசியல் பயணம் , அவனது தனிப்பட்ட வாழ்க்கை குறித்து பலரும் பேசிக்கொண்டிருந்தார்கள். எனக்கு நிறைய அழைப்புகள். நான் அவனது இள வயது நண்பன்.

நான் அவனை முதல் முறை சந்தித்தது இன்றும் நன்றாக நினைவில் உள்ளது.ஐம்பது வருடங்கள் இருக்கும்.மறுநாள் நிகழவிருந்த போராட்டத்திற்காக கட்சி கொடிகளையும் பதாகைகளையும் வண்டியில் ஏற்ற நான் அலுவலகம் சென்றேன்.அவற்றை என் வீட்டுக்கு கொண்டு செல்ல முடிவு எடுத்தேன்.காலை கட்சித் தோழர்கள் வீட்டின் அருகிலிருந்த சர்க்கிளில் கூடும் போது அதை அவர்களுக்கு கொடுக்க முடிவு செய்திருந்தோம்.

வண்டி கிளம்பிப் போன பின்னர் நான் சிகரெட் எடுத்து பற்ற வைத்து அருகிலிருந்த மைதானத்தில் சென்று அமர்ந்தேன்.தை மாதம் தொடங்கிய பின்னரும் குளிர் குறையவில்லை.நான் எனது சால்வையை இறுகப் போர்த்திக்கொண்டேன்.மைதானத்தில் பார்வையாளர்கள் அமரும் கேலரியில் யாரோ படுத்திருப்பது போலத் தோன்றியது.பெரிய ஜமுக்காளத்தை சுருட்டி வைத்திருப்பார்களோ என்று கூட நினைத்தேன்.ஆறடிக்கும் நீளமான உருவம்.நான் அருகில் சென்று அது ஜமுக்காளமா அல்லது ஆளா என்பதை உறுதி செய்து கொள்ளலாம் என்று முடிவு செய்தேன்.

அருகில் சென்ற போது அது ஒரு மனிதன் தான் என்பது உறுதியானது.கனமான போர்வை ஒன்றை போர்த்தியவாறு அவன் உறங்கிக் கொண்டிருந்தான்.இவன் இந்த நகரத்து ஆசாமி அல்ல என்பது எனக்குப் புரிந்துவிட்டது.இந்த நகரத்து பிச்சைகாரர்கள், பொறுக்கிகள் கூட இந்தக் குளிரில் இப்படியான வெட்டவெளியில் படுக்கத் துணிய மாட்டர்கள்.அவன் தலைக்குத் தனது ஜோல்னா பையை வைத்திருந்தான்.கீழே ஒரு வஸ்திரத்தை விரித்திருந்தான்.மூக்குக் கண்ணாடியோட தூங்கிக்கொண்டிருந்தான்.நான் அவன் தலைமாட்டின் அருகே உட்கார்ந்தேன்.அவனது தோள்பட்டையில் லேசாக தட்டினேன்.அவன் ஆழ்ந்த நித்திரையில் இருந்தான்.மெல்ல அவனைப் பற்றி உலுக்கிய போது எழுந்து கொண்டான்.என்னைப் பார்த்ததும் சற்று திடுக்கிட்டான்.அவனது இடது கையை கொண்டு தலையை சரி செய்து மூக்குக் கண்ணாடியை கழற்றி மாட்டினான்.

“யார் நீங்கள்”

“நான் ஜான்.”

“இங்கே என்ன செய்து கொண்டிருக்கிறீர்கள்.”

“தூங்கிக் கொண்டிருக்கிறேன்”

நான் சிரித்தேன்.அவனும் சிரித்தான்.அவனை எங்கோ பார்த்திருப்பதை சொன்னேன்.என் பெயர் பரதன் தானே என்று கேட்டான்.உங்களைப் பார்க்கத்தான் வந்தேன்.அலுவலகம் மூடியிருந்தது.நான் நகருக்கு புதிது. எங்கு செல்வது என்று தெரியவில்லை.இங்கு வந்து சற்று கண் அயர்ந்தேன்.அப்படியே உறங்கிவிட்டேன் என்றான்.

அவனை என் இரு சக்கர வாகனத்தில் ஏற்றிக்கொண்டு என் வீட்டுக்குச் சென்றேன்.பத்மா அவனுக்கு ஆலூ பரோட்டாவும் கெட்டித் தயிரும் ஊறுகாயும் எடுத்து வந்தாள்.உண்டான்.மேல் மாடியிலிருந்த ஒரு படுக்கை அறைக்கு அவனை அழைத்துச் சென்றேன். இங்கே உறங்கிக் கொள்ளலாம்.காற்றாடி ஓடாது என்றேன்.கம்பளி கொடுத்தேன்.இந்தக் குளிரில் காற்றாடி அத்தனை முக்கியமானதல்ல.மற்றவை காலையில் பேசிக் கொள்ளலாம் என்று சொல்லி இறங்கி வந்தேன்.பத்மா உறங்கியிருந்தாள்.

மறுநாள் காலை நாங்கள் சர்க்கிளிலிருந்து பிஎம்சி கட்டடம் வரை செல்லத் திட்டமிட்டிருந்தோம்.கார்ப்பரேஷனில் பணிபுரியும் துப்புரவு பணியாளர்களுக்கு பணி நிரந்தரம் கோரி கோஷம் எழுப்பியவாறு நாங்கள் சென்றோம்.ஜான் குறித்து உண்மையில் நான் மறந்து விட்டேன்.என் மனைவி பத்மா கூட பள்ளிக்குச் சென்று விட்டாள்.வீட்டில் யாருமில்லை.மேல்மாடிக்கு தனியாக செல்லும் படிக்கட்டு உண்டு.எங்கள் தொழிற்சங்கத்திற்கு இன்னும் மூன்று தொழிற்சங்கங்கள் ஆதரவு அளித்திருந்தன.துப்புரவு பணியாளர்கள் பணி செய்யாமல் இருந்தால் நகரம் முடங்கும்.போராட்டத்தை தொடங்கி இரண்டு கீலோ மீட்டர் கூட நாங்கள் செல்லவில்லை.அனைவரும் கைது செய்யப்பட்டோம்.அருகிலிருந்த திருமண அரங்கில் எங்களை கொண்டு போய் அமர்த்தினர்.கார்ப்பரேஷன் கமிஷனர் , மேயர் வந்து பேசினார்கள்.எந்த உடன்பாடும் ஏற்படவில்லை.

மற்ற தொழிற்சங்கங்கள் போராட்டத்திலிருந்து விலகிக்கொள்ளலாம் என்று முடிவு எடுத்தன.அன்றே துப்புரவு பணியாளர்கள் போராட்டம் கைவிடப்பட்டது.மாலை நாங்கள் விடுவிக்கப்பட்டோம்.வீடு திரும்பினோம்.இது இவ்வாறு தான் முடியும் என்று நாங்கள் அறிந்திருந்தோம்.இல்லம் வந்து குளித்து உடை மாற்றி நான் சற்று கண் அயர்ந்தேன்.வெளியில் ஒருவர் கம்பளி விற்றுக்கொண்டு சென்று கொண்டிருந்தார்.அப்போது தான் ஜான் நினைவு வந்து மேல் மாடிக்குச் சென்றேன்.அங்கே அவனைக் காணவில்லை.பத்மாவிடம் கேட்ட போது அவளுக்கும் தெரியவில்லை.

அருகிலிருந்த பெட்டிக்கடையில் சிகரேட் வாங்கச் சென்றேன். தெரு முக்கில் ஜான் ஒரு சிமெண்ட் பெஞ்சில் அமர்ந்து கொண்டு அங்கிருந்த நான்கைத்து பேருடன் கதைத்துக்கொண்டிருந்தான். உடைந்த ஹிந்தியில் அவன் பேசுவது வேடிக்கையாக இருந்தது.என்னைப் பார்த்ததும் எழுந்து வந்தான்.

“சிகரெட்” ஒன்று என்று சொல்லி தனக்கும் வாங்கிக்கொண்டான். அவர்களுக்கு டாட்டா காட்டிவிட்டு என்னோடு திரும்பினான்.பேச்சு போராட்டம் பற்றித் திரும்பியது.போரட்டத்தின் தோல்வி பற்றி நான் புலம்பத் தொடங்கிய போது அவன் சொன்னான்.போராட்டங்கள் நதி போலத் தங்களின் பாதைகளை எடுத்துக் கொள்கின்றன.போராட்டங்களை எப்போது நிறுத்த வேண்டும் என்ற புரிதல் நமக்கு இருக்கு வேண்டும்.துப்புரவு பணியாளர்களுக்கான போராட்டத்தை கைவிட்டது நல்ல முடிவு தான்.அதற்கான தருணம் இன்னும் கூடிவரவில்லை.அது வரும் போது நமக்கு காற்று சமிக்ஞை அளிக்கும் என்றான்.கைதுகள் போரட்டங்களை வலுவிலக்கச் செய்யும்.வலு பெற வைக்கவும் செய்யும்.அவன் பேசியபடியே வந்தான்.அவனை நண்பனாக்கிக் கொள்ள வேண்டும் என்று முடிவு செய்தேன்.

நாங்கள் ஹிந்தியிலும் ஆங்கிலத்திலும் கட்சி நாளிதழை கொண்டு வந்தோம். ஆங்கில நாளிதழின் துணை ஆசிரியராக பணிபுரியத் தொடங்கினான் ஜான்.அவன் தனக்கென்று தனியாக அறை எடுத்துக் கொண்டு தங்கினான்.நாங்கள் அநேகமாக தினமும் சந்தித்துக்கொண்டோம்.ஒரு முறை அவனது அறைக்குச் சென்ற போது அங்கே இரைந்து கிடந்த புத்தகங்களைப் பார்த்து அதிர்ச்சி அடைந்தேன்.பாதி திறந்து கிடந்த புத்தகங்கள் ஏதேதோ சிதறல்களுடன் கிடந்த காகிதக் குறிப்புகள் என்று அந்த அறை எனக்கு குழப்பமாக இருந்தது.அவனிடம் இது குறித்து கேட்டேன்.என் அறை சிதறிக்கிடக்கலாம் , ஆனால் என் சிந்தனையில் எல்லாம் ஒழுங்காகத்தான் இருக்கிறது என்றான்.ஆங்கிலத்தில் , தெலுங்கில், ஹிந்தியில் என்று பல்வேறு மொழிகளில் படித்தான்.சில மாதங்களில் ஹிந்தியில் நன்கு உரையாடினான்.அரசியல் , சமூகவியல் , தத்துவம் ஆகிய துறைகளின் மீது ஆழமான வாசிப்பை கொண்டிருந்தான். புனைவுகளை எப்போதாவது வாசிப்பான்.துப்பறிவு கதைகளின் மீது அதிக நாட்டம் கொண்டிருந்தான்.காமிக்ஸ் கதைகளை பயணங்களில் படிப்பதை பார்த்திருக்கிறேன்.ஒரு முறை எங்கள் கட்சி அலுவலகத்திற்கு வெளியே ஒரு ஆண் ஒரு பெண்ணிடம் கத்தியை காட்டி மிரட்டிக்கொண்டிருந்தான்.அவன் அந்தப் பெண்ணின் கணவன் என்பதை நாங்கள் புரிந்துகொண்டோம்.குடிக்க பணம் கொடுக்கச் சொல்லி வற்புறுத்திக் கொண்டிருந்தான்.கூட்டம் வேடிக்கை பார்த்துக் கொண்டிருந்தது.ஜானும் நானும் அப்போது தான் அலுவலகத்திலிருந்து வெளியே வந்தோம். ஜான் அந்த ஆளின் அருகில் சென்றான்.அவன் ஜானை நோக்கி கத்தியை திருப்பினான்.ஜான் ஒரு கையால் அவனது மணிக்கட்டை அழுத்தி பிடித்துக்கொண்டு மறுகையால் அவன் மார்பைத் தட்டினான்.உண்மையில் அது ஏதோ கதவைத் தட்டுவது போலத்தான் இருந்தது.ஆனால் ஆச்சரியமாக அவன் தூரச் சென்று விழுந்தான்.கத்தி அவன் கைகளிலிருந்து கீழே விழுத்தது.அதை எடுத்து சாக்கடையில் எறிந்து விட்டு அந்தப் பெண்ணை பார்த்து அவன் இனி மேல் தொந்தரவு செய்தால் இங்கு வந்து சொல்லவும் என்று கூறிவிட்டு என்னுடன் வந்துவிட்டான்.அடிவாங்கியவன் நிறைய நேரம் அங்கிருந்த மரத்தடியில் மார்பை பிடித்தவாறு அமர்ந்திருந்தான்.

ஜான் சிறுவயதில் குங்பூ கற்றான்.முழுமையாக கற்றான்.ஜான் தற்காப்புக்கலைகளின் அவசியத்தை தொடர்ந்து சொல்வான்.என் வரையில் தற்காப்புகலைகள் உடல் அளவிலான தியான முறை என்றான்.ஜான் நல்ல உயரம்.கலைந்த சிகையோடே எப்போதும் இருந்தான்.அவன் ஒரு போதும் தன் உடைகளை இஸ்திரி செய்து உடுத்திக்கொண்டதில்லை.அவன் மெல்ல சட்டை ஃபேண்ட் அணிவதிலிருந்து ஜிப்பா பைஜாமாவிற்கு மாறினான்.அவன் துணிகளை அவனே துவைத்தான்.சமைத்துக்கொண்டான்.அவனுடைய தந்தையும் தாயும் வெவ்வேறு மதத்தை சேர்ந்தவர்கள்.தாயார் ஹிந்து.தமிழர்.சென்னையில் கல்லூரியில் ஒன்றாக படித்த போது திருமணம் செய்து கொண்டார்கள்.தந்தை கிறிஸ்தவர்.ஐதராபாத் நகரத்தை சேர்ந்தவர்.திருமணத்திற்கு பின்னர் ஜானின் தந்தை வீட்டில் அவரின் தாயார் மரியாதையுடன் நடத்தப்படவில்லை.

இதனால் அவர் பிரிந்து சென்னைக்குச் சென்று வேலை செய்து பிள்ளைகளை வளர்த்தார். ஜான் ஓரளவு தமிழ் பேசுவான். ஆனால் அவன் தனது தாய்மொழி என்று தெலுங்கைத்தான் சொல்லிக்கொண்டான். அவனுக்கு ஐதராபாத் நகரத்தின் மீது ஆழமான வாஞ்சை உண்டு.இரயிலில் ஊருக்குச் திரும்பும் போது பெரும் பாறைக் கற்களை பார்க்கும் போதே வீட்டுக்கு சென்று விட்டதாக தோன்றும் என்பான்.சென்னையில் சில காலம் படித்து பின்னர் ஐதராபாத்தில் படிப்பைத் தொடர்ந்தான்.

உஸ்மானியா பல்கலைக்கழகத்தில் படித்துக்கொண்டிருந்த போது தான் அவனுக்கு அரசியல் அறிமுகமானது. அவன் ஒரு இடதுசாரி அமைப்பை உருவாக்கினான்.வியட்நாம் போர், கறுப்பின மக்களின் எழுச்சி , பிரான்ஸில் மாணவர் போராட்டம் , இந்தியாவில் நகஸல்பாரி அமைப்புகளின் துவக்கம், கட்சி சார்ந்த இடதுசாரி அமைப்புகளின் மீதிருந்த அதிருப்தி, வேலையின்மை , வறுமை என்று அன்று இளைஞர்களை வதைத்துக் கொண்டிருந்தன வெம்மையும் வாழ்வும்.

கல்லூரித் தேர்தலில் அவனுக்கும் வலதுசாரி அமைப்புகளுக்கும் ஏற்பட்ட சண்டையில் அவன் கல்லூரியிலிருந்து வெளியேற்றப்பட்டான்.அப்போது அவன் இந்தியாவிற்கு கம்யூனிஸம் சரியான பாதை அல்ல என்ற முடிவுக்கு வந்திருந்தான்.அவன் லோஹியாவை ஏற்றான்.ஆனால் சோஷியலிசம் இந்தியாவில் இறந்து பிறந்த சவலைக் குழந்தை என்றும் என்னிடம் சொல்லியிருக்கிறான்.

சோஷியலிசக் கட்சிகள் காங்கிரஸின் அங்கமாக இருந்து பின்னர் காங்கிரஸிலிருந்து வெளியேறி தனி அடையாளத்தை பெற முயன்று பின்னர் காங்கிரஸிடமே இணைந்து விடலாமா என்று சிந்தித்து இறுதியில் ஜனதா சங்கமத்தில் முடிவு கொண்டது என்று அதன் சுருக்கமான வரலாற்றை சொல்லிச் சிரிப்பான்.ஜான் பேசும் ஆங்கிலம் கேட்பதற்கு சுவராசியமாக இருக்கும்.அவன் கூர்மையானவன்.வார்த்தைகளை கோர்த்து பேசுவான்.அவனது ஆங்கிலம் அவனது சிந்தனையை மேலும் கூர்மையாக்கியது.

பெண்கள் அவன் வாழ்வில் வந்து கொண்டே இருந்தார்கள்.பல பெண்கள் அவனிடம் சரணாகதி என்று விழுந்து கிடந்தார்கள்.அவன் யாரையும் காதலிக்கவில்லை.யாரையும் திருமணம் செய்து கொள்வதாக வாக்குறுதி அளிக்கவில்லை.யாரையும் ஏமாற்றவில்லை.அவன் மீது காதலை பொழிந்தவர்களிடம் பரிவுடன் பேசி அவர்களைப் புண்படுத்தாமல் வழியனுப்பி வைத்தான். சில பெண்களுடன் அவன் உறவில் இருந்தான் என்பதும் உண்மை தான்.அவை எதுவும் நிரந்தரமான உறவுகள் அல்ல.அந்த உறவுகள் உரையாடலின் பொருட்டு உருவாகின.இனி பேசிக்கொள்ள ஒன்றுமில்லை என்றான போது அவை முடிவுக்கு வந்தன.அந்த உறவுகளுக்குப் பின்னர் அந்தப் பெண்களுக்கு ஜான் மீது புகார் ஏதும் இல்லை.ஏனேனில் அங்கே எந்தச் சுரண்டலும் இல்லை.எப்போதும் எங்கும் கொடுக்கும் நிலையிலேயே அவன் இருந்தான்.யாரிடமும் அன்பையும் , உடலையும் , பணத்தையும் அவன் யாசிக்கவில்லை.அவன் எந்தப் பெண்ணின் இருப்புக்காகவும் ஏங்கியதில்லை.அதே நேரத்தில் அவன் பெண்களுடன் உரையாடுவதை விரும்பினான் என்பதும் மெய்யே.

அவன் தன் முப்பதுகளின் துவக்கத்தில் திருமணம் செய்து கொண்டான்.அவன் வாழ்வின் முதல் சறுக்கல் அங்கு தான் தொடங்கியது என்று நினைக்கிறேன்.ஜான் அதன் பின் தன் களங்கமற்ற சிரிப்பைத் தொலைத்தான்.தனித்து அமர்ந்திருக்கையில் அவன் முகம் இறுகுவதை இருண்மை கொள்வதை பார்த்திருக்கிறேன்.நாங்கள் ஒரு நாள் கடற்கரையில் அமர்ந்திருந்த போது அவன் என்னிடம் சொன்னான்  “பரதன் , உனக்குத் தெரியுமா, உனக்கு சாத்தியப்பட்டுள்ள வாழ்க்கை மிகவும் ஆசிர்வதிக்கப்பட்டது.காரணம் ஒன்று தான். உன் மனைவி பத்மா. எத்தனை அற்புதமான பெண் அவர்.அவர் ஒரு போதும் உன்னை இகழ்ந்து பேசி புறம் பேசி நகைத்து பேசி நான் பார்த்ததில்லை.அவர் ஒவ்வொரு முறை பேசும் போதும் அதில் உன் மீதான பிரமிப்பை அன்பை நட்பை பிரமையை பரிவை நான் பார்க்கிறேன்.அவர் உன் மீது கொண்டுள்ள அன்புக்கு நீ உன் அரசியல் வாழ்க்கையில் உண்மையானவனாக இருப்பது தான் முக்கிய காரணம்.நீ உண்மையில் மக்கள் நலனில் அக்கறை கொண்டவன் , தனிப்பட்ட வாழ்வில் நேர்மையானவன் என்பதே அந்த அன்பின் முதல் துளி என்று நான் கருதுகிறேன்.அவர் மனதில் நீ மிகப்பெரிய ஆகிருதி.உன்னை அவர் எப்போதும் ரசித்துக்கொண்டிருக்கிறார்.ஒரு நாள் உன் வீட்டுக்குச் சென்றிருந்தேன்.நீ வீட்டிலில்லை.பத்மாவோடு எதையோ பேசிக்கொண்டிருந்தேன்.பிறகு பேச்சு உன்னைச் சுற்றி வந்தது.அவர் நீ காலை படுக்கையிலிருந்து எழுந்து வெளியே வந்து பேப்பர் படிக்க அமர்வதை மிமிக் செய்து காட்டினார்.நான் வெடித்து சிரித்தேன்.அப்படியே நீ செய்வது போலவே இருந்தது.அசலாக உன் உடல்மொழியை கொண்டு வந்திருந்தார்.கை கால்களைக் கூட உன்னைப் போலவே அசைத்தார்.நான் அதிசயித்து போனேன்.ஒரு பெண்ணால் ஒரு ஆணை இந்தளவு காதலிக்க இயலுமா என்று எனக்கு உண்மையில் புரியவில்லை.எந்தளவு உன்னை அவர் உள்வாங்கி இருக்கிறார்.ஒரு ஆணுக்கு குழந்தைகள் , பெற்றோர் , சுற்றோர், நண்பர்கள் எல்லோரும் முக்கியம் தான்.ஆனால் மனைவி இருக்கிறாளே அவள் தான் முதன்மையானவள்.அவளில் தான் உண்மையில் அவனது படிமம் பொதிந்திருக்கிறது.ஒரு பெண்ணின் மார்பில் முகம் பொதித்து உறங்கும் போதும் பேரன்பின் கரங்கள் அவனை தழுவிக் கொள்ளும் போதும் அவன் மறுபடியும் கருவறைக்குள் செல்வது போன்ற பாதுகாப்பை அடைகிறான்.அவனது கர்வம் முழுக்க இல்லாமல் ஆகிறது.அல்லது அவனது கர்வம் முழுமை பெறுகிறது.மிட்டாய் சாப்பிடும் சிறு குழந்தையின் ஓர்மையை அவனுக்கு அவள் அளிக்கிறாள்.அவள் அவனை வாரிச்சுருட்டி ஒக்கலித்துக்கொள்கிறான்.உன் வாழ்க்கை அந்த வகையில் ஒளி நிரம்பியது” என்று சொன்னபடியே இருந்தான்.

உண்மையில் பத்மா என் மீது கொண்டிருந்த காதலை நான் அத்தனை தீவிரமாக அப்போது தான் உணர்ந்தேன். பத்மா என்னைக் காதலித்து தன் வீட்டைத் துறந்து திருமணம் செய்து கொண்டாள்.பத்மா ஒரு முறை ஒரே ஒரு முறை கூட என்னை காயப்படுத்தும் வகையில் பேசியதில்லை.நிறைய சலித்துக்கொள்வாள்.ஏனேனில் நிறைய அன்றாட வேலைகளை அவள் தான் செய்வாள்.எங்கள் மகன் பள்ளிக்குச் செல்வதை நான் அதிகம் பார்த்ததில்லை.அனைத்தையும் அவள் தான் பார்த்துக்கொண்டாள்.ஆனால் என்னை எதற்கும் ஏசியதில்லை.இரவில் நான் வீடு திரும்பிய பின்னர் அவள் எழுந்து ஐந்து பத்து நிமிடம் பேசிவிட்டுத்தான் உறங்கச் செல்வாள்.ஜான் சொல்வதை நான் ஏற்றேன்.நான் அதிர்ஷ்டக்காரன் தான்.

இதன் மறு பொருள் ஜான் துரதரிஷ்டசாலி.அவன் வாழ்வில் வந்தப் பெண் வெண்ணலா.தெலுங்கப் பெண்.ஜான் சில காலம் தான் அலுவலகப் பணியிலிருந்தான்.பின்னர் தொழிற்சங்கங்களில் தன்னை ஈடுபடுத்திக்கொண்டான்.துப்புரவு பணியாளர்களின் வேலை நிறுத்தத்தை அவன் முழுமையாக நிகழ்த்திக்காட்டினான்.பெருநகரத்தை முடக்கினான்.பேச்சுவார்த்தையில் அவனுக்கு வெற்றி கிடைத்தது.துப்புரவு வேலை செய்பவர்களை முழு நேரப் பணியாளர்களாக ஏற்றுக்கொள்வதாக கார்ப்பரேஷன் ஆணை பிறப்பித்தது.அவன் கூட்டங்களில் பேசும் போது உண்மையில் அங்கு தீ பற்றிக் கொள்ளும். இந்தப் போராட்டங்களின் பின் அவன் பிரபலம் அடைந்தான்.ஒரு முறை வெள்ள நிவாரணப் பணிக்காக நாங்கள் சென்றிருந்த போதுதான் அவன் அவளைச் சந்தித்தான்.அகன்ற நெற்றி.தாடை நன்றாக மடிந்திருந்தது.உதட்டின் கீழ் அழுத்தமான கோடு.அது அவளை அழகாகக் காட்டியது.கதுப்புக் கன்னங்கள்.கண்ணாடி அணிந்திருந்தாள்.சற்று குள்ளமாக தெரிந்தாள்.மாநிறம்.குட்டையான கைகள்.ஆரோக்கியமான தேகம்.சலசலவென்று பேசிக்கொண்டே இருந்தாள்.அவள் கல்லூரி படிப்பை முடித்து வேலைக்காக காத்திருந்தாள்.வெள்ள நிவாரணப் பணிக்காக ஒரு என்ஜிஓவில் இணைந்து பணிபுரிந்தாள்.அவனைப் புகழ்ந்து கொண்டே இருந்தாள்.ஒரு பெண் முதல் சந்திப்பிலேயே ஒரு ஆணிடம் எப்படி இவ்வாறு நடந்து கொள்ள முடியும் என்று எனக்கு குழப்பாக இருந்தது.ஒரு வேளை அவனை அவள் வெகுவாக காதலிக்கிறாளோ என்று கூடத் தோன்றியது.அதெப்படி முதல் சந்திப்பிலேயே காதல் தோன்றும் என்பதும் எனக்கு விளங்கவில்லை.ஏனோ அவளது முகத்தை பார்க்கும் போது எனக்குச் சர்ப்பம் நினைவுக்கு வந்தது.

ஜான் அந்தப் பெண்ணை பற்றி என்னிடம் பேசினான்.அவளை பிடித்திருக்கிறதா பிடிக்கவில்லையா என்று தெரியவில்லை.ஆனால் ஏதோ சுழலில் சிக்கிக்கொண்டது போல உணர்கிறேன் என்றான்.அவன் ஐதராபாத் சென்று திரும்பி வந்த போது அந்தப் பெண்ணின் வீட்டுக்குச் சென்று வந்ததாகவும் அந்தப் பெண்ணை திருமணம் செய்து கொள்ளப் போவதாகவும் கூறினான்.எனக்கு அந்தப் பெண்ணை பிடிக்கவில்லை.ஆனால் நான் மறுப்பேதும் சொல்லவில்லை.

திருமணத் தேவைகளுக்கு ஒரு நாள் கூட ஜான் செலவிடவில்லை.வெண்ணலாவே அனைத்து ஏற்பாடுகளையும் செய்தாள்.பொருட்கள் வாங்கினாள்.ஜானும் வெண்ணலாவும் வீட்டுக்கு வந்து எங்களைத் திருமணத்திற்கு அழைத்தார்கள்.அப்போது வெண்ணலா ஒளிர்ந்து கொண்டிருந்தாள்.திருமணம் என்றால் ஏன் பெண்களின் முகங்கள் அத்தனை பொலிவு கொள்கின்றன என்பது இன்று வரை எனக்கு புரிந்ததே இல்லை.

ஒரு மழைநாளில் அவர்களுக்கு திருமணம் நிகழ்ந்தது.திருமணத்திற்கு வாங்கிய உடைகள் மழையில் முழுக்க நனைந்துவிட்டதால் அவர்கள் எளிய உடைகளில் வரவேற்புக்கு நின்றார்கள்.சடங்குகள் ஏதும் அற்ற எளிய திருமணம்.அன்று அவன் நிறைய சிரித்தான்.அவன் சிரித்த கடைசி நாள்.வெண்ணலாவின் பிரச்சனை அவளால் எதையும் கொடுக்க இயலாது என்பது தான்.அவள் அவனை உண்ண முயன்றாள்.அவனை , அவனது கனவுகளை.ஜான் மிகவும் சுதந்திரமான மன அமைப்பை கொண்டவன்.அவளின் பதின் வயது சிக்கல்கள் , தனக்கென்று ஒரு பாதையை அமைத்துக்கொள்ள இயலாததின் வெறுப்பு என்று அனைத்தையும் ஜான் மீது கொட்டினாள்.அவர்களுக்கு குழந்தை பிறந்தது.அதற்கு அவர்கள் கோபாலன் என்று பெயர் வைத்தார்கள்.ஜானுக்கு கர்நாடகத்தின் கோபால கெளடா மீது மிகுந்த மதிப்பு இருந்தது.அவனுக்கு ஏ.கே.கோபாலனும் முக்கியமானவர் தான்.இந்தியன் காபி ஹவுஸின் உருவாக்கம் அவனுக்கு மிகுந்த நம்பிக்கையை அளித்த நிகழ்வு.ஏ.கே.கோபாலனுக்கும் மதராஸ் மாநிலத்தற்குமான வழக்கு சுதந்திர இந்திய வரலாற்றில் முதன்மையான மனித உரிமைகள் வழக்கு என்பான்.

குழந்தை பிறந்த பின்னர் அவள் ஐதராபாத் கிளம்பிச் சென்றாள். அதன் பின்னர் ஜான் பெரும்பாலும் தனியாகத்தான் இருந்தான்.அவனுள் ஏதோ ஒன்று உடைந்து போனது.அது அவனது அறியாமையா, குழந்தமையா என்று எனக்குத் தெரியவில்லை.ஆனால் அவனுக்குள் ஒரு சலிப்பு உண்டானது.அதற்கு முன்னர் அந்த சலிப்பு அவனிடம் இருந்ததில்லை.புரட்சிகளுக்கு தேவைப்படுவது இரண்டே இரண்டு தான்.குழந்தைமையும் , பிடிவாதமும்.இரண்டையும் ஜான் திருமணத்திற்கு பின்னர் இழந்தான்.அல்லது இழக்கத் தொடங்கினான்.

எமர்ஜென்சியின் போது நாங்கள் கைது செய்யப் பட்டோம்.அப்போது நான் மாநிலத்தின் பொதுச் செயலாளராக இருந்தேன்.ஜான் எங்கள் கட்சியிலிருந்து விலகி ஒரு சோஷியலிச கட்சியைத் தொடங்கியிருந்தான்.அவன் பாராளுமன்றத்தின் உறுப்பினராக நின்று வெற்றி பெற்றிருந்தான்.சிறையில் நாங்கள் இருவரும் ஒரே அறையில் தான் இருந்தோம்.அவனது மனைவி அப்போது அவனுக்கு நிறைய கடிதங்கள் எழுதினாள்.அவனும் பதில் எழுதுவான்.உண்மையில் அவன் வெளியே வர வேண்டும் என்று அவள் போராடினாள்.உடனிருக்கும் போது விலகிச் சென்றாள்.சந்தித்து கொள்ள இயலாத போது அவனுக்கு ஏங்கினாள்.சாத்தியப்படும் போது ஜான் சமைத்தான்.ஜான் நன்றாகச் சமைப்பான்.கைது செய்யப்பட்ட புதிதில் நான் கடும் வயிற்று வலியால் அவதிப்பட்டேன்.சிறை உணவு எனக்கு உவக்கவில்லை.அவன் இருப்பு எனக்கு ஆறுதலாக இருந்தது.அவன் என்னை நன்றாக பார்த்துக்கொண்டான்.

நாங்கள் சிறையில் நிறையப் படித்தோம்.அலெக்சாண்ட்ரா கொலேந்தாய் புத்தகத்தை அப்போது நான் வாசித்தேன்.கிராம்சியை முழுமையாக கற்றோம்.அப்போது ஜான் சொன்னது எனக்கு நினைவில் இருக்கிறது.செவ்வியல் இடதுசாரி சிந்தனையில் நாம் இயங்கியல் பொருள்முதல்வாதம் என்ற பதத்தை அடிக்கடி பயன்படுத்துகிறோம்.இது சமூகத்தை பற்றிய புரிதலை அளிப்பதற்காக பயன்படுத்துகிறோம்.அதாவது மேற்கட்டுமானம் , அடித்தளம் என்று பிரித்து இவைகளுக்கு மத்தியிலான இயங்கியலைப் பற்றி பேசுகிறோம்.ஆனால் இதை நாம் மிக எளிமையாகச் சொல்ல முடியும்.சமூகம் என்பது மனிதக் கூட்டம்.அதாவது பல மனித உடல்கள்.அப்படியென்றால் நாம் பேசிக்கொண்டிருக்கும் இந்த மேற்கட்டுமானமும் அடித்தளமும் உண்மையில் சமூகத்தின் அகமும் புறமும் தானே என்றான்.அகம் புறத்தை பாதிக்கிறது, புறம் அகத்தை பாதிக்கிறது.புறம் என்பது பொருள் உற்பத்தி நிகழும் தளம்.அகம் என்பது பொளுள் உற்பத்திக்கான விழுமியங்களை உருவாக்கில் கருத்தியல் பூமி.அவ்வளவுதானே என்றான்.நான் புன்னகைத்தேன்.ஜான் தேர்ந்த சிந்தனையாளன்.

ஜான் ஒரு போதும் தன் வலிகளை பகிர்ந்து கொண்டதில்லை.அவன் மிகவும் சலிப்புற்றால் அமைதியாக இருப்பான்.சிறையிலிருந்த போது சீட்டுக்கட்டு விளையாடுவது எங்களுக்கு சற்று இளைப்பாறலாக இருந்தது.சிறை தன்னளவில் ஒர் உலகம்.அங்கு முதல் முறை வந்த குற்றவாளிகள், தொடர் குற்றம் புரிந்தவர்கள் , குற்றமே செய்யாமல் வந்தவர்கள் என்று எண்ணற்றோர் இருந்தனர்.நான் சமூகப் பணியில் இருப்பவன்.ஒர் இடதுசாரி கட்சியின் மாநில பொதுச் செயலாளார்.ஆனால் சிறையிலிருந்த நாட்கள் எனக்கு நீதி என்றால் என்ன என்ற கேள்வியை கேட்க வைத்தது.

ஆடு மேய்த்து கொண்டிருந்தவன் நக்ஸல் என்று கைது செய்யப்பட்டு சிறையில் அடைக்கப்பட்டிருந்தான்.தந்தையை கொன்றுவிட்டு மகனே கொன்றதாக மாற்றி அவனை சிறையில் அடைத்தார்கள்.எங்களைப் போன்ற அரசியல் கைதிகளை குற்றத்தின் பொருட்டு வந்தவர்கள் மதித்தார்கள்.அவர்களுக்கு மனுக்கள் எழுதித் தருவது , ஆலோசனைகள் வழங்குவது , சிறையிலிருந்து வெளியேற வழக்கறிஞர்களின் உதவியைப் பெறுவது, படிப்புக்கான பொருள் உதவியை அளிப்பது என்று நாங்கள் சில பணிகளைச் செய்து கொடுத்தோம்.சிறையிலிருந்தவர்கள் பட்ட பாடுகளுக்காக நாங்கள் போரட்டங்கள் நடத்தினோம்.உண்மையில் எமர்ஜென்சி முடிந்து நாங்கள் வெளியே வருவோம் என்ற எண்ணமே எங்களுக்கு இருக்கவில்லை.

சட்டென்று மூடுபணி விலகுவது போல ஒரு நாள் எமர்ஜென்சி முடிவுக்கு வந்தது. தேர்தல் அறிவிக்கப்பட்டது.ஜான் தேர்தலில் போட்டியிட்டு மறுபடியும் பாராளுமன்றத்தின் உறுப்பினராக தேர்தெடுக்கப்பட்டான்.டெல்லியில் அவனது வீடு எந்த பாதுகாப்பு விதிகளும் கொண்டதல்ல.யாரும் செல்லலாம், உதவி கோரலாம், அவனோடு பேசலாம், சண்டை செய்யலாம்.அவன் பின்னர் மத்திய அமைச்சரான போது கூட இதே போலத்தான் இருந்தான்.அவன் மாறவில்லை.அவன் முதல் முறை மத்திய அமைச்சராக வெளிநாட்டு பயணம் மேற்கொண்ட போது எனக்கு மிகச் சிறிய கையடக்க தட்டச்சுப்பொறியை வாங்கி வந்தான்.அதை எளிதில் எங்கும் எடுத்து செல்லலாம்.இந்தியாவில் சாதியும் வர்க்கமும் என்ற என் முதல் புத்தகத்தை அதில் தான் தட்டச்சு செய்தேன்.கணிப்பொறி பயன்படுத்த தொடங்கிய பின்னர் தான் அது என்னை விட்டுப் போனது.

நான் பொலீட்பீரோ உறுப்பினராக பொறுப்பேற்றுக் கொண்ட பின்னர் அவனை டெல்லியில் அடிக்கடி சந்திந்தேன்.பாராளுமன்றத்தின் கேண்டீனில் மாலைகளில் சிற்றுண்டிகளும் தேநீரும் அருந்திக்கொண்டு பேசிக்கொண்டிருந்த நாட்கள் எங்கோ பல ஒளி ஆண்டுகளுக்கு அப்பால் இருப்பது போல தோன்றுகிறது.ஜான் காங்கிரஸ் மீதான எதிர்ப்பிலிருந்து தன் அரசியல் பாதையைத் துவக்கினான்.அறுபதுகளில் , ஏழுபதுகளில் இளைஞர்களாக இருந்த பலரும் அப்படியான பாதையைத்தான் தேர்ந்தார்கள்.ஆனால் ஜான் காங்கிரஸை முழுமையான வெறுத்தான்.தெலுங்கானாவில் நிலச்சுவான்தார்கள் பண்னையடிமைகளையும், விவசாயக் கூலிகளையும் நடத்திய விதத்தை எண்ணி குமறுவான்.அவர்களுக்கு இழைக்கப்பட்ட அநீதிகளுக்கு அந்தப் பெண்கள் சந்தித்த அவலங்களுக்கு நாம் எங்கு சென்று நீதி பெற போகிறோம் என்று ஒரு நாள் உக்கிரமாக பேசினான்.அத்தனை நிலச்சுவான்தார்களும் ரெட்டிகளும் ராவ்களும் தான்.ஜானும் ஒரு ரெட்டிதான்.தன் பெயருக்கு பின்னாலிருந்த ரெட்டியை நீக்கிவிட்டு ஜான் ஸ்ரீ ஆபிரகாம் என்று வைத்துக்கொண்டான்.ஸ்ரீமதி என்பது அவனது அண்ணையின் பெயர்.அவனது தந்தையின் பெயர் ஆபிரகாம் ரெட்டி.இருவரையும் தன் பெயருடன் இணைத்துக்கொண்டான்.ரெட்டிகளும் ராவ்களும் காங்கிரஸில் இருந்தார்கள்.வெறும் உறுப்பினர்களாக அல்ல.சட்டசபை உறுப்பினர்களாக , பாராளுமன்ற உறுப்பினர்களாக, மத்திய அமைச்சர்களாக , மாநில அமைச்சர்களாக.அதைப் பார்த்து வளர்ந்த ஜான் காங்கிரஸை வேரறுக்க வேண்டும் என்று சூழறைத்துக் கொண்டான்.இங்கே வறிய நிலையில் இருக்கும் மக்கள் விடியலை நோக்கி பயணிக்க காங்கிரஸ் தோற்க வேண்டும் என்று எண்ணினான்.

ஆனால் காங்கிரஸூக்கு மாற்றாக அவன் கம்யூனிஸ்ட் கட்சிகளை ஏற்கவில்லை.சோஷியலிசக் கட்சிகளே இந்தியாவிற்கு உகந்தது, வன்முறை அற்றது என்று சொல்வான்.பின்னர் சோஷியலிசக் கட்சிகள் ஜனதாவில் இணைந்து , பிரிந்து , மரணமடைந்தன.அவன் மறுபடி வேறொரு கட்சியைத் தொடங்கினான்.ஜனதா சங்கமத்தில் பயனடைந்த ஒரே அமைப்பு ஜன சங்கம்.அவர்கள் பாரதிய ஜனதா கட்சியாக புது அவதாரம் கொண்டார்கள்.

தொண்ணூறுகளில் காங்கிரஸ் வலுவிழந்து வலதுசாரி அமைப்புகள் மெல்ல மேலெழுந்தன.இந்த இடைப்பட காலத்தில் உருவான பல்வேறு கூட்டணி அரசுகளில் ஜான் ஏதோ ஒரு வகையில் பங்கு கொண்டான்.தனித்திருந்த கட்சிகளை ஒன்று திரட்டி கூட்டணியாக மாற்ற அவனால் முடிந்தது.அதில் அவன் பங்களிப்பு முக்கியமானது.அவன் எப்போதும் பாராளுமன்றத்தில் இலங்கை அகதிகளுக்காக , திபெத்திய மக்களுக்குகாக , சாதிய அவலங்களுக்காக , மத ரீதியிலான ஓடுக்குதல்களுக்காக , பாலஸ்தீனர்களின் வாழ்க்கைக்காக குரல் கொடுக்க கூடியவானகவே இருந்தான்.தன் தொகுதி மக்களுடன் எப்போதும் தொடர்பில் இருந்தான்.கடிதங்களுக்கு பதில் எழுதுவான்.மனுக்களை முழுமையாக படித்து முடித்தவற்றை செய்தான்.அவன் எளிய மக்களின் பக்கம் நின்றான்.

எண்பதுகளின் பிற்பகுதியில் பஞ்சாப்பைத் சேர்ந்த ஒருவனுக்கு கொலைக் குற்றத்திற்காக மரண தண்டனை அளிக்கப்பட்டு தண்டனை நிறைவேற இன்னும் சில தினங்களே இருந்த நிலையில் பிரதம மந்திரியின் வீட்டுக்கே சென்று வெகு நேரம் வாதித்து அன்றிரவே ஜனாதிபதியிடம் கோரிக்கை வைத்து அந்த மரண தண்டனையை ரத்து செய்தான்.

உஸ்மானியா பல்கலைக்கழகத்தில் இயற்பியலில் நன்கு படித்துக்கொண்டிருந்த ஜான் வலதுசாரி அமைப்புகள் உடனான சண்டையால் தான் வெளியேற்றப்பட்டான்.இல்லை என்றால் அவன் இயற்பியலாளராக ஆகியிருப்பான்.அப்படிப்பட்ட ஜான் தொண்ணூறுகளின் முடிவில் வலுதுசாரி அமைப்புகளில் சென்றுச் சேர்ந்தான்.

என்னால் அதை புரிந்து கொள்ளவே முடியவில்லை.நான் ஒரு முறை அவனை தொலைபேசியில் அழைத்து அவனது செயல்களை விளக்கச் சொன்னேன்.அவன் எதுவும் சொல்லவில்லை.நான் அவனோடு பேசுவதை குறைத்துக்கொண்டேன்.உண்மையில் நான் அவனை வெறுக்கத் தொடங்கியிருந்தேன்.அவன் என் இள வயது நண்பன் என்பது எனக்கு எரிச்சலை அளித்தது.நாங்கள் பம்பாயில், நாக்பூரில் இருந்த காலங்கள் , அவனது வாதங்கள் எல்லாம் எனக்கு சலிப்பைத் தந்தன.

கோத்ரா இரயில் சம்பவமும் அதன் பின்னான கலவரங்களும் இந்திய சமூகத்தில் இந்திய அரசியலில் புதிய அத்தியாயங்களை தொடங்கி வைத்தன.அவன் பாராளுமன்றத்தில் அந்தக் கலவரங்களைப் பற்றிய உரையில் அரசுக்கு ஆதரவாகப் பேசினான்.காங்கிரஸ் ஆட்சியில் கலவரங்கள் நிகழவில்லையா என்று கேட்டான்.

நான் கிட்டத்தட்ட ஐந்தாறு வருடங்களுக்கு பின்னர் அன்று மாலை அவனைச் சந்தித்தேன். பச்சை நிற ஜிப்பா அணிந்திருந்தான்.கலைந்த கேசம்.நாங்கள் இருவரும் தேநீர் கோப்பைகளோடு அமர்ந்திருந்தோம்.எங்களுக்கு மத்தியில் பல ரயில்கள் கடந்திருந்தன.நிறைய நேரம் மெளனமாகவே இருந்தோம்.உனக்கு வெட்கமாக இல்லையா ஜான் என்று நேரடியாகவே கேட்டேன்.அவன் ரஜாக்கர்கள் தெலுங்கானாவில் நிகழ்த்திய கொடூரங்கள் பற்றி எனக்குத் தெரியுமா என்று எதிர் கேள்வி கேட்டான்.எனக்குத் தலையே வெடித்து விடும் என்பது போல இருந்தது.ஜான் இப்படி தரம் தாழ்ந்து பேசுவான் என்று நான் எண்ணவில்லை.நான் அருந்திக்கொண்டிருந்த தேநீர் கோப்பையை அப்படியே வைத்துவிட்டு எழுந்து வந்தேன்.அன்று தான் அவனோடு கடைசியாக பேசினேன்.

அதன் பின் அவனுக்கு சில வருடங்களில் பார்கின்ஸன் நோய் வந்தது.பார்க்கின்ஸன் முற்றிய போது ஞாபக மறதி ஏற்பட ஆரம்பித்தது.அவன் மனைவி வெண்ணலா அவனை வந்து பார்த்துக்கொண்டாள்.எனது அலுவலகத்திலிருந்து ஜானின் இல்லம் வெறும் பத்து கீலோ மீட்டர் தூரம் தான்.ஆனால் நான் செல்லவில்லை.ஒரு முறை முயன்ற போது வெண்ணலா அனுமதிக்கவில்லை.அவள் யாரையும் அனுமதிக்கவில்லை.

இப்போது அவன் மரணமடைந்து விட்டான்.கிட்டத்தட்ட பத்து வருடங்கள் நோயால் அவதிப்பட்டு இறந்து போனான்.மரணம் எல்லா உறவுச் சிக்கல்களையும் தீர்த்து விடுகிறது.இப்போது நான் அவன் வீட்டுக்குச் சென்றேன்.பத்திரிக்கைகள் , கேமராக்கள், கட்சித் தலைவர்கள்.கண்ணாடி பெட்டிக்குகள் இருந்த அவனை நான் வெகு நேரம் பார்த்துக்கொண்டே இருந்தேன். யார் யாரோ என்னன்னவோ பேசினார்கள்.நான் ஏதேதோ பதில் சொன்னேன். மழை.கார் மேகங்கள் உடைந்து விழுவது போன்ற பெரும் மழை.நான் ஒரு வெண்ணிற கம்பளியை அந்தப் பெட்டகத்தின் மீது வைத்தேன்.வெண்ணலாவை பார்த்தேன்.அருகில் ஜானின் மகன் கோபாலன்.அவனில் ஜானின் சாயலே இல்லை.அவன் அவளது அன்னை போலவே இருந்தான்.அவள் என் கரங்களை பற்றிக்கொண்டாள்.நான் தலையை மட்டும் அசைத்து விட்டு வெளியே வந்தேன்.பத்மா இறந்த பின்னர் நான் கட்சி அலுவலகத்திலேயே ஒரு அறையை எடுத்துக் கொண்டு தங்க ஆரம்பித்தேன்.என் அறையில் மாட்டப்பட்டிருந்த பத்மாவின் புகைப்படத்தை பார்த்தவாறு அமர்ந்தேன்.பத்மாவை பற்றி ஜான் சொன்ன வார்த்தைகள் என்னுள் பெருக்கெடுத்தது. எத்தகைய கொடையாளன் ஜான். மக்களின் மீது உண்மையான அன்பும் அக்கறையும் பரிவும் கொண்டிருந்தான்.அவர்களுக்காக வாதாடினான் , சண்டை போட்டான்.ஒரு முறை பாராளுமன்ற வளாகத்தில் ரயில்வே ஊழியர்களுக்காக அவன் செய்த போராட்டத்தின் போது போலீஸ்காரர்கள் அவன் மண்டையில் தாடையில் லத்தி கொண்டு கொடூரமாக தாக்கினார்கள்.அவனுக்கு பார்க்கின்ஸன் வருவதற்கு அது காரணமாக இருந்திருக்கலாம் என்று என்னிடம் சிலர் சொன்னார்கள்.

ஜானின் வாழ்க்கை துயரம் நிரம்பியது.அவனது தாய் அவனை மிகவும் கடினப்பட்டு வளர்த்தார்.கல்லூரியிலிருந்து வெளியேற்றப்பட்டான்.அவனது திருமணம் தோற்றுப் போனது.ஜான் அரசியலில் பல வெற்றிகளைப் பெற்றான்.ஆனால் அவன் தன் இறுதி அரசியல் அத்தியாயத்தில் பல பிழைகளையும் செய்தான்.அவனை எப்படி புரிந்து கொள்வது.தொகுத்துக் கொள்வது.எனக்குத் தெரியவில்லை.மனிதன் எப்போது மற்றமையை உருவாக்கிக் கொள்கிறான்.தன்னிலை உருவாகும் போதே மற்றமை உருவாகுகிறதா.தன்னிலை அழிந்தால் மற்றமையும் அழியுமா.புரியவில்லை.ஆனால் அந்த வீழ்ச்சி எப்போதோ தொடங்கி எங்கேயோ அவனை கொண்டு போய் விட்டது.அவன் வாழ்வில் ஒளி அகன்று நிழல் விழுந்தது.பரதன் நீ ஆசிர்வதிக்கப்பட்டவன் என்று அவன் சொன்ன வரி உறங்கச் செல்லும் போது என்னுள் தொடர்ந்து ஒலித்துக்கொண்டே இருந்தது.பத்மாவை பற்றி ஜான் சொன்னதை பத்மாவிடம் பல வருடங்கள் கழித்து ஒரு மாலைப் பொழுதில் பகிர்ந்து கொண்டேன்.பத்மா சட்டென்று கண் கலங்கினாள்.மரணமடைந்த ஜானின் இல்லத்திற்கு சென்று திரும்பிய போது பத்திரிக்கையாளர்கள் சூழ்ந்து கொண்டார்கள்.எதாவது சொல்லுங்கள் எதாவது சொல்லுங்கள் என்று தொடர்ந்து கேட்டார்கள்.என்னிடம் உண்மையில் சொற்களே இல்லை.என் மனதில் கடற்கரையில் , அலுவலகத்தில் , போராட்டங்களில் நாங்கள் கழித்த பொழுதுகள் தான் காட்சிகளாக ஓடிக்கொண்டிருந்தது.இறுதியில் என்னைத் தொகுத்துக் கொண்டு ஜான் என் நண்பன் , என் சிறந்த நண்பன், எமர்ஜென்சியின் போது அதிகாரத்தை எவ்வித அச்சமுமின்றி எதிர்த்து நின்ற அந்தத் தருணமே அவன் என்று சொல்லிவிட்டு வந்துவிட்டேன்.அலமாரியிலிருந்து என் முதல் புத்தகத்தை தேடிப் பிடித்து எடுத்தேன்.பத்மா என் ஒவ்வொரு நூலினும் ஒரு பிரதியை பைண்ட் செய்து பத்திரப்படுத்தி வைத்திருந்தாள்.அந்த நூலின் முன்னுரையில் ஜானின் நட்புக்கு, அவன் எனக்கு வாங்கித் தந்த தட்டச்சுப்பொறிக்கு நன்றி தெரிவித்திருந்தேன்.பத்மாவுக்கு அந்த நூலை சமர்பித்திருந்தேன்.இன்று என் அருகில் இவர்கள் இல்லை.சாளரத்திற்கு வெளியே தூவானம்.உள்ளே என்னுள் எண்ணற்ற நெகிழ்வான நினைவுகள்.நான் என்னை அறியாமல் உறங்கத் தொடங்கியிருந்தேன்.

- வனம் இதழில் பிரசுரமான சிறுகதை

- புகைப்படம் - By Google Arts & Culture — KwF-AdF1REQl6w, Public Domain,https://commons.wikimedia.org/w/index.php?curid=22554513