ட்டய்கு ரியோக்கன் கவிதைகள் - 8

 

1. At Crossroads and through streets I begged all day.

   My wandering steps have led me to a village shrine.

   Children come around me, whispering one to another

   The silly priest of last year has returned to play. 

 

   நாற்சந்திகளிலும் தெருக்களிலும் நாள் முழுவதும் பிச்சை எடுத்தேன்.

   என் இலக்கற்ற நடை என்னை கிராமத்தின் சிறு மடத்திற்கு கொண்டு வந்தது.

   என் அருகில் வரும் குழந்தைகள் தங்களுக்குள் கிசுகிசுத்து கொள்கிறார்கள்   

   சென்ற வருடத்தின் பேதைத் துறவி விளையாட திரும்ப வந்துவிட்டார். 

2. My walking skirt is short , but my holy gown is long.

    Enraptured , I work for hours my own flesh and bones.

    Children stop me in a street , and sing loudly to me

    A bouncing-ball ballad , beating their hands for joy.

 

    எனது நடை உடை சிறிது ஆனால் என் புனித அங்கி பெரிது

    நான் பல மணி நேரம் பணி புரிகிறேன் ஆனந்தத்துடன்,எனதேயான சதை எலும்புகள்.  

    குழந்தைகள் என்னை சாலையில் நிறுத்தி சத்தமாக பாடுகிறார்கள்.

    ஒரு டெமாரி பந்துப் பாடல்,மகிழ்ச்சிக்காக தங்கள் கைகளை தட்டிக்கொள்கிறார்கள்.

 

3. Once I sought to triumph at a grass-fighting game.

    I reveled in beating children, one after another.

    Till evening closed , and I was left alone to view.

    A perfect moon ascending the cloudless autumn sky.

 

     ஒரு முறை புல் சண்டை விளையாட்டில் நான் வெற்றி பெற முயன்றேன்

     ஒருவர் பின் ஒருவராக குழந்தைகளை வெல்வதில் நான் மிகுந்த மகிழ்ச்சி அடைந்தேன்

     மாலை சாயும் வரை, பின்னர் நான் தனித்து விடப்பட்டேன்

     மேகங்கள் அற்ற இலையுதிர்காலத்தில் முழு நிலவு மேலெழுவதை காண்பதற்கு.

   

4. My hair over my ears and my ears big enough for note.

    My garments are torn to tatters like shredded clouds.

    Half-awake, half-asleep, I trudge along towards home.

    Children escort me , some ahead of me, some behind me.

 

     என் காதுகளுக்கு மேல் என் தலைமயிர் , ஒலிக்குறிப்புகளை உணரும் அளவு என் காதுகள் பெரியது.

     சிதறிய மேகங்கள் போல கிழிந்திருந்த என் உடைகள்

     அரைத் தூக்கம் , அரை விழிப்பு , நான் வீட்டை நோக்கி தவழ்ந்தேன்

     குழந்தைகள் என் வழித்துணைக்கு  வந்தனர், சிலர் என் முன்பு , சிலர் பின்பு.   

    

5.  Day after day , yet at the return of another long day,

     I take pleasure in playing with the village children.

     In my sleeves I always have hid a few bouncing balls.

     Incompetent otherwise , I luxuriate in spring delight.

 

     நாளை மற்றொரு நாளே, இருந்த போதும் மற்றொரு நீண்ட நாளின் முடிவில்

     குழந்தைகளுடன் விளையாடுவதில் மகிழ்ச்சியாக உணர்கிறேன்.

     என் சட்டையில் நான் எப்போதும் சில டெமாரி பந்துகளை ஒளித்து வைத்திருக்கிறேன்.

     வேறொன்ரும் அறியாதவன், வசந்தத்தின் மகிழ்ச்சியில் துய்க்கிறேன்.

 

 

ட்டய்கு ரியோக்கன் கவிதைகள் (7)

For Children Killed In a Smallpox Epidemic

When spring arrives

From every tree tip

Flowers will bloom

But those children

Who fell with last autumn’s leaves

Will never return

பெரியம்மை கொள்ளை நோயால் இறந்த குழந்தைகளுக்கு

வசந்தம் வரும் போது

ஒவ்வொரு மரத்தின் நுனியிலிருந்தும்

பூக்கள் மலரும்

ஆனால் சென்ற

இலையுதிர் கால இலைகளொடு

வீழ்ந்த குழந்தைகள்

திரும்ப போவதில்லை

My Cracked Wooden Bowl

This treasure was discovered in a bamboo thicket

I washed the bowl in a spring and then mended it

After morning meditation, I take my gruel in it;

At night, it serves me soup or rice.

Cracked, worn, weather-beaten, and misshapen

But still of noble stock!

எனது பிளவுண்ட மர கிண்ணம்

அடர்ந்த புதரிலிருந்து இந்த புதையலை கண்டெடுத்தேன்

கிண்ணத்தை பொங்கு நீரில் கழுவி சீர் செய்தேன்

காலை தியானம் முடிந்த பின் அதில் எனது கஞ்சியை எடுத்துக்கொள்கிறேன்

இரவில் அது எனக்கு சாறு அல்லது சோறு அளிக்கிறது.

பருவநிலைகளால் தாக்குண்டது பிளவுண்டது பழமைப்பட்டுபோனது உருக்குலைந்தது

இருந்தபோதும் சிறந்த கையிருப்பு

The Plants And Flowers

The plants and flowers

I raised about my hut

I now surrender

To the will

Of the wind

செடிகளும் மலர்களும்

என் குடிலின் அருகில் நான் வளர்த்த

செடிகளும் மலர்களும்

இப்போது நான்

சரணடைகிறேன்

காற்றின் விருப்பத்திற்கு.

Yes, I’m truly a dunce

Yes, I’m truly a dunce
Living among trees and plants.
Please don’t question me about illusion and enlightenment --
This old fellow just likes to smile to himself.
I wade across streams with bony legs,
And carry a bag about in fine spring weather.
That’s my life,
And the world owes me nothing.

ஆம் நான் ஒரு மூடன் தான்

ஆம் நான் ஒரு மூடன் தான்

செடிகளுக்கும் மரங்களுக்கும் மத்தியில் வாழ்கிறேன்

மாயை குறித்தும் அகவிழிப்பு குறித்தும் என்னிடம் கேட்காதீர்கள்

எழிலான வசந்த காலத்தில் நான் எனது மெலிந்த கால்களை கொண்டு

ஒரு பொதியுடன் இந்த ஒடையை கடக்கிறேன்

இதுதான் எனது வாழ்க்கை

இந்த உலகம் எனக்கு எதையும் தரவேண்டியதில்லை

புகைப்படம் : https://commons.wikimedia.org/w/index.php?curid=392543

சரிதான்

நீர்குமிழி உடைகிறது
சருகுகள் உதிர்கிறது
பனித்துளி மறைகிறது
கிளையிலிருந்து மேலெழுகிறது ஆகாயத்துப்பறவை
கரங்களின் அரவனைப்பை விலக்குகிறது குழந்தை
கருப்பையின் பாதுகாப்பிலிருந்து
மண்ணில் தோன்றுகிறான் தேவதூதன்
நாளின் முடிவை குறிப்புணர்த்த வருகிறது அந்தி

நீங்கள்

வேபர் பிஸ்கட்டை உடைத்து வாயில் குதப்பிக் கொள்கிறீர்கள்
இறந்த குழந்தையை மீட்க திருமணம் செய்து கொள்கிறீர்கள்
ஆசனத்துக்கு கழுமரத்தில் அமர்கிறீர்கள்

எல்லாம் முறிவுதான்
எல்லாம் தொடக்கம்தான்
எல்லாம் சரிதான்.

மகிழ்ச்சி சூழட்டும்

வானத்தில் செந்நிறத் தீற்றல்.
தூய ஒளி வெண்ணிற அருவி போல
எங்கும் படர்ந்தது.
அடர்வனத்தை ஊடுருவிய ஒளிக்கற்றைகள்
மண்ணுக்கும் வெளிக்குமான
பாலத்தை உருவாக்கியது.
புங்கை மரத்தின் இளஞ் சிவப்பு
பூக்கள் எங்கும் சொரிந்தன.
வெயிலின் சத்தம் வண்டின் ரீங்காரம் போல
ஒலித்துக்கொண்டிருந்தது.
நிஷ்களங்கம் நிரம்பிய
அந்தக் குழந்தை
தாயின் கதகதப்பில்
அரவணைப்பில்
தூங்கிக்கொண்டிருந்தது.
அங்கே தாய் சேய் இருவரையும்
மஞ்சள் நிற
மகிழ்ச்சி
சூழ்ந்திருந்தது.

நிலவும் இல்லை விரலும் இல்லை

எனது அணைத்து எண்ணங்களும்
வடிந்துவிட்ட பிறகு
நான் வனத்திற்குள் வழுவிச்சென்று
காட்டு கடுகுச் செடிக் கொத்தை
சேகரிக்கிறேன்.
பாசிபடர்ந்த சிறுவெளியின் வழி
செல்லும் சிறுஓடை போல
நானும் அரவமற்று
ஒளிபுக தெளிகிறேன்.

When all thoughts
Are exhausted
I slip into the woods
And gather
A pile of shepherd's purse.

Like the little stream
Making its way
Through the mossy crevices
I, too, quietly
Turn clear and transparent.

*

வயல்களிலிருந்து பறிக்கப்பட்ட

காட்டு ரோஜாக்கள்

எங்கும் கரகரக்கும் தவளைகள்:

அவற்றை உங்கள் மதுவில் மிதக்கவிடுங்கள்

ஒவ்வொரு நிமிடத்தையும் துய்த்து மகிழுங்கள்!

Wild roses,
Plucked from fields
Full of croaking frogs:
Float them in your wine
And enjoy every minute!

*

மரங்களும் செடிகளும் சூழ

வறட்டு பிடிவாதத்தோடு,நான் தனியாக இருக்கிறேன்

தவறுகளிலிருந்து சரிகளை கற்க சோம்பலாக இருக்கிறது

மற்றவர்களை மறந்து நான் என்னைப் பார்த்து சிரிக்கிறேன்,

என் மெல்லிய கால்களை உயர்த்தி,நான் ஓடையை கடக்கிறேன்

வசந்தத்தின் பருவநிலையால் ஆசிர்வதிக்கப்பட்ட

என் கையில் ஒரு சாக்குப்பை.

நான் இப்படியாக வாழ்கிறேன்,எதன் பொருட்டும் எனக்கு வேண்டாம்

இந்த உலகத்தோடு சமாதானம்.

உங்கள் விரல் நிலவை சுட்டுகிறது

ஆனால் நிலவு வரும் வரை விரல் திசையற்றது

நிலவுக்கும் விரலுக்கும் என்ன உறவு

அவை கட்டுண்டவையா அல்லது தனித்த பொருட்களா?

அறியாமையின் கடலால் சூழப்பட்டு

தொடக்க நிலையில் இருப்பவர்களுக்கான கேள்விகள் இவை.

உருவகங்களை கடந்து பார்ப்பவர் அறிவார்

நிலவும் இல்லை விரலும் இல்லை.

In stubborn stupidity, I live on alone
befriended by trees and herbs.
Too lazy to learn right from wrong,
I laugh at myself, ignoring others.
Lifting my bony shanks, I cross the stream,
a sack in my hand, blessed by spring weather.
Living thus, I want for nothing,
at peace with all the world.
Your finger points to the moon,
but the finger is blind until the moon appears.
What connection has moon and finger?
Are they separate objects or bound?
This is a question for beginners
wrapped in seas of ignorance.
Yet one who looks beyond metaphor
knows there is no finger; there is no moon.

*